کسایی که بعد ازدواج از خانواده شون دور شدن رفتن یه شهر دیگه اذیت نمیشین دلتون نمیگیره؟
من یک خواستگار دارم فاصله شهرامون فقط ۸۵ کیلومتر ولی خب پسر خوب و خانواده دار و اقاییه و تنها دلیلی که گفتم خبر میدم اینه فکرامو بکنم میتونم برم شهر دیگه شاید فاصلش کم باشه از نظر شما اما از زندگی تو شهر غریب یجورایی میترسم
بستگی ب شهرش داره
بعضی شهرها دلگیرن
شهر غریب هستم اما خانوادم هستن اما خب رفت و امد نمیکنیم
سخته...ولی ۸۵ تاچیزی نیست
به ۸۵ کیلومتر میگی غربت؟من ۱۳۰۰کیلومتر فاصله دارم،طرفت درست باشه مهم نیست کجای دنیایی
شهر که خوبه
ما قاره ای باهم فاصله داشتیم
هنوزم دلتنگم
تفاوت فرهنگی هم هست.
اختلافات دما و...
من کلا وابسته به خانوادم نبودم و تا قبل از بچه دار شدنم با ۶۰۰ کیلومتر فاصله مشکلی نداشتم اما بجه دار که شدم نیاز شدید به کمک خانوادم پیدا کردم و اونا مجبور شدن بیان پیشم حتما اینو در نظر بگیر
دقیقا موضوع تاپیک آخرم همینه.
دوست داشتی بخون ولی تصمیم ازدواج با خودته
نه اتفاقا خوبه مستقل میشی
من خودم خیلی از خانوادم دورم و به خاطر کار شوهر جایی زندگی میکنم که فامیلی چیزی ندارم و سنمم کمه ولی واقعا خیلی روی مستقل بودن و پختگی آدم تاثیر گذاره
به نظرم همچین اشتباهی نکن
هیچ جا شهر خودت نمیشه واست .. خیلی سخته دوری..
اوایل چرا بعد عادت کردم اما بعد بچه سخت بود راه دور میومدیم بچه اذیت میشد خودمون کلافه میشدیم ترجیح میدادم خونه خودم باشم ده سال غریب بودم اما الان تو شهر خودمم یه ساله اومدم پنج سال سقز بودم پنج سال تهران مسیرم از سقز سه ساعت و نیم از تهران پنج ساعت بود
