بچه

منم خودم هفت تا خواهر و برادر بودیم خواهرام همه شاغل هستن من فقط خانه دارم سختی زیاد کشیدیم همه ما درس خوندیم با اون شرایط اون موقع نه تلویزیون بود نه اینترنت و گوشی برای همین سختی ها قابل تحمل تر بود ای کاش منم مثل خیلی ها این دنیارو آسون میگرفتم انقد فکر ریز و درشت زندگی رو نمیکردم 

اتفاقا دوستم شرایطشو داره دیروز بهم میگفت ببین من میخوام ولی دکتر بهم اجازه نمیده قند عصبی داره باید کنترل بشه چند سالی میشه برای بچه دوم داره اقدام میکنه و نمیشه.من حتی یه مورچه هم نمیکشم ولی میگم کاش احساساتی نمیشدم همون موقع که پریودم عقب افتاد میرفتم سقط میکردم ولی میدونم کارم گریه بود.فقط خدا از خدا میخوام درد و رنجم تموم بشه روی خوش زندگی رو ببینم شوهرم خیلی سیگار میکشه یک سره تو اتاق بطوری که نمیرم تو اتاقش یا ماسک میزنم خیلی تنهام راه برگشتی هم ندارم جز افسوس گذشته مه ماش اصلا ازدواج نمیکردم به همون درد مجردی میموندم  

حق داری هر چی بگی 

منم چون دست کمک ندارم دو‌دلم میترسم بمونم توش 

یه بچه خیلی کمه 

الان شاید ناراحت باشی ولی چند سال دیگه عالیه 

ممنون عزیزم والا خواهرم که معلم دوتا بچه داره اونم با فاصله زیاد کوچیکه کلاس دوم بزرگه دانشجو پزشکی کوچیکتره خیلی تنهاست تو خونه همش گوشی و تلویزیون فاصله سنی زیادم خوب نیست ولی درکل انقد شرایط سخت شده فک کن اونا با وضع مالی خوب دوتا بچه دارن.خدا عاقبت این مملکت و این بچه هارو بخیر کنه 

می شه لطفا بیان آخرین تاپیکم لطفا