عزیزم اونا افکارشون مریض وقدیمیه.بخدا اکثر مادرا همینن.تقصیری ندارن اونطور بزرگ شدن.اعصابشون کلا تخریبه.دنبال ی نفرن عقده هاشونو خالی کنن. همیشه این. بخودت بگو..اونا تو جبر شرایط اعصابشون بهم ریخته بیمارن. بچشم ی بیمار ببین ک دست خودش نیس.
عوضش مث من سعی کن دخترت ویا بچت و در اینده خوب بزرگ کن .نذاریم نسل بعد ما هم داغون بشه.
بخدا ماهم داغونیم الان فقط ما مطالعه زیاد داریم تحصیلات عالی داریم از روانشناسی سر در میاریم ومیفهمیم مشکل از کجا بوده.و خودمونو کنترل میکنیم تا بچم مث من اسیب نبینه و از زندگی لذت ببره.
بذار یکم بزرگ شی دامنه مطالعاتت بیشتر شه..از سن حساس عبور کنی..من ب اندازه موهای سرم مبحث روانشناسی گوش دادم ومقالات خوندم..وقشنگ دستم اومده ک مادرها با تربیتی ک در گذشته داشتن بیشتر ازین ازشون انتظار نمیرفته.اونام اسیب دیده روزگار خودشونن
ای بابااا دختر.همه مامانا صد بار اینو گفتن.از ته دل نیس.جونشون ب جونتون بنده.بشنو و باور نکن.
توام دوسش داشته باش.ازش تعریف کن.مامان چقد لباس بهت میاد..مامان چقد قشنگ شدی.مامان خیلی زحمتمو کشیدی.دورت بگردم.براش چایی ببر زبون بریز.میوه پوست بگیر ببر.سربسرش بذار شوخی کن.تو کارای خونه کمکش کن.اگه کاری میکنه بگو ببخش نتونستم کمکت کنم کنارت باشم.وظیفه منه از شما پذیرایی کنم.حرفشو گوش کن جواب پس نده.بذار حس کنه مادره.قول میدم
خیلی اوضاع بهتر میشه.اونم نبینه خدا میبینه و پاسخت رو چ بهتر ک ازون دریافت کنی
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
9 ساعت پیش
9 ساعت پیش
9 ساعت پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز