اگه شما با همسرت مشکلی داری،
نباید تا لحظه ای که مشکلت حل شد بچه دار بشی.یا اگه ناخواسته این اتفاق اافتاد،
باید بچه ات رو نگه داری.
اما ،حتما باید رو روان خخودت کار کنی،پیش مشاور بری،روی صبر کار کنی و ....
چون اون بچه داره وارد اون زندگی میشه یعنی،یکی مثل تو داره از تو پرورش میابه.
من خودم رو مثال میزنم
مادر من قبل این که من به دنیا بیام،مشکلات عصبی داشت.همش دعوا و درگیری و عصبانیت.بچه که بودم چون هیچ وقت باهام مهربون نبود به خدا می گفتم منم دلم میخواد مامانم یه بار بغلم کنه.💔
مامانم رو بچگی م تاثیر بدی گذاشت جوری که تو نوجوانی ذره ای احترام براش قائل نبودم.اما وقتی به خودم اومدم که دیدم شدم عین اون اما بدتر.زودرنج و ...
این باعث شد من افسردگی بگیرم خیلی راحت و دست به خودکشی بزنم
الان که چند سال گذشته،
وقتی حتی ازدواج هم نکردم همیشه میرم پیش مشاور تا هم در آینده شریک زندگی خوبی باشم هم مادر خوبی.
حداقل فرد سالمی از نظر سلامت روان برای این "جامعه" باشم.
دیدید چقدر راحت یک مشکل ساده ی عصبی مادرم برای من مشکل ساز شد؟
خیلی راحت نوجوانیم رفت.
شما برای بچه هاتون اینجوری نباشید.
مادر شدن مسئولیتی هست که باید بدانید از پسش بر میاید یا نه،و بعد تصمیم بگیرید.
❤
