گاهی آدم دلش میخواهد فقط یک نفر باشد...
یک نفر که بفهمد پشت این سکوت، چقدر حرف مانده...
چقدر دلتنگی جمع شده...
چقدر دوست داشتن بیصدا توی قلب آدم رشد کرده...
بعضی آدمها با رفتنشان تمام نمیشوند...
میمانند...
در فکر، در خاطره، در دل...
مثل یک آهنگ قدیمی که هر بار شنیدنش، آدم را میبَرد به روزهایی که دیگر تکرار نمیشوند...
من هنوز هم باور دارم
دوست داشتن واقعی، چیزی نیست که با فاصله کم شود...
گاهی دوری فقط دلتنگی را بیشتر میکند
و آدم بیشتر میفهمد چقدر وابسته شده...
اگر روزی کسی را داشتی که با تمام نقصهایت دوستت داشت
قدرش را بدان...
چون بعضی عشقها
دیگر هیچوقت تکرار نمیشوند...
