شرمساری مانند لنز بزرگنمایی دوربین عمل می کند. وقتی خجالت زده هستیم، روی نقطه ضعف مان زوم می کنیم و دیگر هیچ چیز را نمی بینیم.
وقتی زوم را برمیگردانیم، تصویری کاملا متفاوت مشاهده می کنیم. می بینیم که ما تنها نیستیم، خیلی ها با آن نقطه ضعف درگیر هستند.
برگرفته از کتاب the gifts of imperfection نوشته ی Brene Brown
الان من یک عدد شرمسارم
پست تون رو خوندم. خیلی بده درک تون میکنم. آدم چیزی از دهنش در میاد که چند لحظه بعد میفهمه چی گفته و از خودش بدش میاد. منم یه بار سر یه مسئله ی بسیار جزئی حرف بدی به دوستم زدم. بعدش هزار بار معذرت خواهی کردم و اون هم خیلی بزرگوار بود و خوشرویی می کرد ولی بازم گهگاه پیش میاد که یادش می افتم و خجالت زده میشم.
امیدوارم هر چه سریعتر از این وضعیت خلاص بشید.
زیبابود👍🏻
ااگر دقت کنید امضام نوشته کاربری دست دونفره!
بعدشم اگر ایشون یا هر کس دیگه ای هر چی میخرن پول خودشونه دوسدارن اینجوری خرجش کنن ولی بعضیا عادت دارن سرشون تو زندگی بقیه باشه.
هیچ وقت دوس ندارم به این فکر کنم که بقیه هم اشتباه های منو کردن و برام راحت شه اون اشتباه و برام مهم نباشه
درسته. من هم با شما هم عقیده ام. اصلا دوست ندارم این باور رو داشته باشم که چون بقیه هم اشتباه من رو انجام دادن، پس اون اشتباه برام مهم نیست. منظور از این پست این بود که انسان، تنها اشتباه های خودش رو نبینه بلکه کل خودش رو ببینه.
وقتی فقط و فقط خطاهامون رو می بینیم، احساس بی کفایتی محض می کنیم اما وقتی کل خودمون رو می بینیم، متوجه میشیم که ما به ناچار، مجموعه ای از خوبی ها و درستی ها و همچنین بدی ها و اشتباهات هستیم و مدام سعی می کنیم از دومی بکاهیم و به اولی بیفزاییم.
برگرداندن زوم از روی اشتباهات باعث میشه از خمودگی در بیاییم و به سمت جبرانش بر بیاییم اما قفل کردن روی اون، اوضاع رو بدتر و بدتر می کنه.
