🌻کتابخانه🌻

فتحعلی شاه کفش پاشنه‌بلند میپوشید !

از نقاشی‌های به جای مانده از فتحعلی شاه می‌توان یاد می‌کرد. پادشاه کمرباریک قاجار که حرم سرایش شهره خاص و عام است. در آن زمان آرایش کاملی می‌کرده است. از نقاشی‌های این پادشاه خودشیفته کاملا معلوم است. فتحعلی شاه کفش‌های پاشنه‌دار پوشیده، گونه هایش را سرخ کرده و مو و ریشش را پوش داده است. در تصاویر به جای مانده در جای جای چهلستون گویای آن است که شاه عباس هم همین رسم را به نحو احسن به جا می آورده و حتی از کرم پودر هم استفاده می‌کرده است.

ارایش زنان در ایران باستان 

نوشته های عبدالحسین زرین کوب آرایش چشم از  حدود 4500 سال قبل از میلاد مسیح در ایران رواج داشته است.  حفاری های باستان شناسانه در هفت تپه خوزستان گواه آن است که زنان ایرانی در2000 سال قبل از میلاد : مسیح از نوعی وسیله که کارکرد رژ لب امروزی را دارد استفاده می نموده اند. در عصر هخامنشیان زنان قبل از این که به دیدار شاه بروند از لوازم آرایش و عطر استفاده می کردند.هخامنشیان به زیور آلات و لوازم آرایش علاقه زیادی داشتند . جواهرات و وسایل کشف شده مثل گردنبند فیروزه و ظروف چوبی ، برنزی و شیشه ای برای نگهداری سرمه گواه این واقعیت است. زنان ایرانی قبل از ورود اسلام به ایران از ” هفت قلم آرایش ” استتفاده می کردند : سرمه ، حنا ، خضاب ، سفیداب ، وسمه ، زرک و خال . نکته جالب این که در همین دوران استفاده از لوازم آرایش صرفا برای زنان متاهل جایز بود و در صورت تخطی افراد این موضوع مجازات هایی از سوی حکومت ها اعمال می شد.زنان ایرانی آن قدر به زیور الات و لوازم آرایش علاقه داشتند که حتی پس از ورود اسلام به ایران ، به تقلید از رسوم عهد ساسانی بسیاری از زنان ایرانی پس از مرگ با آن زیور آلات و لوازم آرایش به خاک سپرده می شدند.

حفاری های به عمل آمده در قبرستان ” تبرک ” واقع در تپه های بی بی شهربانو در شهر ری که متعلق به قرن سوم و چهارم هجری است نشان می دهد که حتی تا آن زمان نیز زنان به همرا ه این گونه وسایل دفن می شدند

۷قلم ارایشی زنان باستان

هفتگانه: سرمه، حنا،‌ خضاب، سفیدآب، وسمه، زرک و خال و یا هفتگانه: حنا، بند، وسمه، سرمه، سرخاب سفیدآب، و خال و…

حنا از رایج‌­ترین مواد آرایشی سنتی در بین زنان ایران بوده که علاوه‌بر رنگ کردن مو و اندام­‌ها به‌عنوان ضد قارچ کاربرد داشت.سرمه برای آرایش چشم کاربرد داشت. برای تهیه این ماده آرایشی، کحل از مخلوط سولفور انتیموان یا سرب با هسته خرما سائیده شده و سولفور آهن یا نقره به صورت گرد و نرم شده تولید، در سرمه­دان نگهداری می‌­شد. سرمه نه تنها برای زیبایی کاربرد داشت، بلکه آن را برای کنترل رطوبت چشم و درمان ریختن مژه­‌ها هم موثر می­‌دانستند.وسمه از جمله مواد آرایشی است که برای کشیدن ابرو به کار می‌رفت که از جوشاندن گیاهی شبیه مورد به دست می‌آمد. ابن سینا آن را برگ نیل معرفی کرده است و برخی آن را حنای سیاه نامیده‌اند.سرخاب را غازه یا گلگونه هم می‌­گویند که به صورت گرد سرخ‌رنگ برای رنگ کردن گونه کاربرد داشت.سفیدآب به شکل پودر سفید است که به صورت خود می‌مالیدند و در تهیه آن از مغز حرام گوسفند و آهک استفاده می‌شد.زرک شامل زرور‌ق­های کوچک یا کاغذهای زرد رنگ و طلایی بود که برای زینت، بخصوص در میان موها به کار می­رفت.غالیه از مخلوط مواد معطری چون صندل، بان، مشک، و عنبر تهیه می‌­شد و برای خوشبو شدن به کار می رفت. غالیه به علت رنگ سیاه به عنوان رنگ مو هم کاربرد داشت. غالیه را در دفع کک و مک و جوش‌­های صورت نیز موثر می‌­دانستند.خال که منظور خال عارضی (مصنوعی) است و نه خال طبیعی، با نقطه گذاری توسط سرمه یا حنا در کنج لب یا نقاط دیگر رخسار گذارند.خضاب درواقع رنگ کردن مو و دست و پا با استفاده از مواد رنگی مانند وسمه و حنا و سرخاب است

😁تصور کن پادشاه یه کشور می خواد وارد بشه همه در مقابل بزرگی و قدرتش ایستادن دست به سینه یهو صدای تک تک کفشهای پاشنه بلندش میاد انگار قراره فشن شو اجرا کنه😂😂 

ملاباجی

آرایش در دوران قاجار 

نخستین تدارک شب عید و شب‌های چهارشنبه‌سوری و اول ماه‌های قمری (بجز ماه‌های محرم و صفر) خانم‌های قدیم، بنداندازی بود. خانم‌ها باور داشتند که بندانداز باید دستش خوب باشد. در تهران آن روز پنج شش بندانداز بودند که شهرت داشت دستشان خوب است. سردسته آنها ملا‌باجی خانم بود که زن‌های اندرون ناصرالدین‌شاه را بند می‌انداخت.ملاباجی خانم سوار برالاغ، روزها به اندرون می‌رفت و خانم‌ها را بند می‌انداخت، شب‌ها که به خانه می‌آمد تا اذان صبح مشتری‌ها دست از سرش برنمی‌داشتند، مخصوصاً در شب چهارشنبه سوری. بعد از بند انداختن نوبت آرایش و حنابندان می‌رسیدهر خانمی‌ پیش از سال تحویل حتماً باید حمام می‌رفت. حمام شب عید از واجبات بود و خیلی تشریفات داشت که از آن جمله «لخ‌لخه» بود. یعنی خود را بعد از کیسه کشیدن و صابون زدن با آب گل‌ختمی ‌می‌شستند. بیشتر خانم‌ها در ایام عید سرگیسی می‌گذاشتند. النگوی طلا و فلفلی طلا خیلی مد بود. النگو معلوم است چیست اما فلفلی دانه‌های طلای سوراخ‌داری به شکل فلفل بود. این دانه‌ها را نخ می‌کشیدند و به آرنج دست می‌بستند. زیرگلویی هم جزء زیورهای شب عید بود که چند بند مروارید اصل را نخ می‌کشیدند و با سنجاق روی چارقد زیر گلو می‌زدند. سینه ریز و طوق طلا یکی دیگر از زینت‌های زنانه شب عید بود. طوق حلقه طلایی بود که چندین سکه طلا به آن جوش داده بودند اما سینه‌ریز، قیطانی بود که مروارید و سکه‌های حلقه‌وار طلا به آن می‌بستند و به گردن می‌انداختند.

در مورد این فتحعلی و ناصر الدین شاه مطالعه کن ببین حالت از هر جی شاه قاجار هست بهم میخوره 

فوق العاده فاسد بودن 

دوستان لطفا بهم کمک کنین

یه راه میخوام که فقط چربی شکم وپهلو آب شه ورزش سنگین هم نمیتونم کمک 

من خودم لاغرم ولی شکم و پهلو درآوردم 🤦🏻‍♀️😐

😂😂😂😂

جالب است که این سیاح فرانسوی به نوعی «تتو» در آن زمان در صورت زنان اشاره کرده و می‌نویسد:«... همچنین در قسمت پیشانی، اندکی بالاتر از ابرو مابین دو ابرو لکه سیاه یا لوزی(خالی) می‌گذارند که کوچک‌تر از ناخن انگشت است و در چاه زنخدان(چانه) نیز یک علامت بنفشی(خالی) می‌نهند. اما این هرگز نمی‌رود چون با نوک نیشتر آن را نقش می‌کنند...». همچنین به گفته شاردن زنان برای حفاظت پوست در مقابل حرارت هوا دست و پای خود را نیز حنا می‌زدند.

«گاسپار دروویل» که در زمان فتحعلیشاه قاجار به ایران سفر کرده بود درباره کاربرد سرمه در میان زنان اشاره می‌کند:«... برخی از بانوان ایرانی که تصور می‌کنند چشمانشان به قدر کافی درشت نیست برای تکمیل زیبایی خود روزی چند بار با میل عاج بر چشم خود سرمه می‌کشند. آنها از این آرایش بسیار لذت می‌برند...». 

آن طور که این افسر فرانسوی تعریف می‌کند زنان پس از شستن صورت، آن را با حوله نرمی خشک کرده و با قطعه شالی پوست صورت را تحریک می‌کردند تا برای جذب صابون مخصوصی که به درد این کار می‌خورد، آماده گردد. بعد از آن دو تا سه بار صابون خشک را برگونه مالیده و با همان شال خشک می‌کردند و به این ترتیب آب و رنگ دلفریبی به صورتشان داده و چنان این کار را با مهارت انجام می‌دادند که هر بیننده‌ای رنگ رخسار آنان را طبیعی فرض می‌کرده است

.به گفته مونس‌الدوله آن روزها که خبری از «پودر» و «روژ» و «ماتیک» نبوده است برای سرخ و سفید کردن صورت، «سفیداب» و «سرخاب پنبه‌ای» به کار می‌بردند. بهترین سفیداب را از تبریز می‌آوردند. طرز مالیدن سفیداب این طور بوده است که به دستمال نازک سفیدی کمی روغن بادام می‌زدند و آن دستمال را توی جعبه سفیداب فرو می‌کردند و به صورت می‌مالیدند و برای از بین بردن همان رنگ پریدگی که آن سیاح اروپایی اشاره کرده بود و البته بعد از عمل وسمه کشیدن، از صابون هفت گیاه استفاده می‌کردند.

خواهش من دوست دارم تاریخ رو بدونم خودم خوندم گفتم به شما ها هم بزارم

وای سحر جان کاش فقط حرم سرا بود 

من کتاب خانوم رو که خوندم ترغیب شدم که بیشتر در مورد قاجار و تاریخ اون زمان مطالعه کنم. 

بدتر از همه اینکه غلام باز هم بودن. 

ببین اینجا نمیشه توضیح داد 😅

ولی راجع به غلام بازی شاهان برو بخون.