من کامنت اول راه حل دادم
واضحم حرف زدم
اگه درد داره قبول کنین واقعیتو حداقل پای احساساتتون وایسین و بپذیرین دارین فرار میکنین تاحالتون بهتر شه!!
خ وقتا به مزاج ما خوش نمیاد واقعیتا ولی باید قبول کنین تا همین حدی ک من بزرگش کردم مسئله بزرگ هست ...
تنها راه چاره ایم ک الا برای حلش هست صحبت با یه مشاوره کودک ونوجوان حرفه ایه اونم همین زمان نه چندسال دیگه !!!
الا سعی کنین از مشاور کمک بگیرین ک باید چه رفتاری داشته باشین تا اثر اینکارو برای بچه کمرنگ تر کنین و اسیبشو تا حد امکان خنثی
نگران دستش نباشین
چون هم دردش یادش میره هم جاش نمیمونه
ولی به خدایی ک میپرستم اسیب های روح خیلی ماندگارترن و حتی گاهی دردناک تر
پس بجای گارد دربرابر من ک توهینی هم نکردم و شما کردی! از یه روانشناس کودک کمک بگیرین ..