سلام بچه ها
یه چیز بگم
من از بجگی همیشه تو مدرسه تنها بودم
سرافغانی بودنم همیشه بجه ها مسخرم میکردن و ماماناشون میگفتن باهام بازی نکنن.لطفا حال فاز نصیحت برندارید که توباید به خودت افتخار کنی و اونا اشتباه میکردن.درهرحال این مسائل همیشه بودن الانم همچنان هستن.خلاصه من خیلی تنها و بدبخت بودم.وکاملا اعتماد به نفسمو ازدست داده بودم وقتی یه مدرسه ی جدید رفتم تو دبیرستانم همکلاسایم خوب بودن ولی من انقد اعتماد به نفسمو از دست داده بودم اصلا نمیتونستم باکسی دوست بشم.بعدشم که رفتم دانشگاه باز دوباره همون آش و همون کاسه همکلاسایم یا بدرفتاری میکردن یا اصلا محلم نمیدادن.ومن ایندفعه دیگه کاملا خودمو باختم و هیچ اعتمادبه نفسی برام نموند
امروز داشتم خواهر کوچیکمو میبردم مدرسه اونم مثل من مضطربه و معمولا یکی دوتادوستیم که میدا میکنه زدر رابطه شون خراب میشه واسه همین یاد دوران خودم افتادم.کلا هم براش حیلی نگرانم هم خاطرات تلخ خودم اذیتم میکنن
بعدشم که دانشگاهمو عوض کردم بعد یه ترم کرونا اومد و همه جی مجازی شد.خلاصه بازم من دوستی پیدا نکردم.البته اینکه خودمم خیلی دنبالش نمیرفتم بی تاثیر نبود
شما دوران مدرسه تون چطور گذشت؟
گاهی وقتی با دختر یا پسری دوست میشم شرو میکنن پرس و جو که بدونن روابط دوستی من چطوره تو دانشگاه یا هرجا.واین سوالا خیلی آزارم میده
اصولا سالهای مدرسه ی من به تنهایی و اضطراب گذشت
دوران مدرسه ی شما چطور بود؟