عزیزم،اینکه مدام خودتون رو با دیگران مقایسه می کنید ،آسیب ۳تا ۶ سالگیه .
به این دلیل که بیشتر پدرو مادرها در ایران، برای اینکه فرزندشون رو تشویق کنند که خوب درس بخونه و یا خوب رفتار کنه ،مدام میگن :ببین بچه فلانی چقدر درسخونه ...یا دختر همسایه چقدر زرنگه...یاد بگیر
این رفتار والدین باعث میشه که ما وارد این بازی رقابت و حسادت بشیم و همیشه دیگران، موضوع زندگی ما باشند .
یعنی ما،همیشه مثل چشم زندگی می کنیم وبه زندگی دیگران توجه داریم .درصورتی که باید به خودمون بگیم :به من چه؟ ....و اصلا اصلا درباره دیگران کنجکاوی نکنیم و حتی نپرسیم که چه کار کردند ...خوشحال و خوشبخت هستند یا نیستند و واقعا نباید برامون مهم باشه...
شرایط زندگی آدمها باهم فرق میکنه و اگر ما از این بازی بیرون نیاییم تا آخر عمر درگیر بازی مسابقه و مقایسه با
دیگران میشیم .حتی اگه وضعمون خوب بشه و خونه بخریم ،باز هم راضی نیستیم و میگیم خونه فلانی از خونه ما بهتره یا اگر بریم مسافرت و ببینیم که فامیلمون رفته گردش تو یه جای بهتر و لاکچری تر ،دیگه خوشحال نیستیم و این بازی تا ابد ادامه داره....در نتیجه هیچوقت احساس خوشبختی نمیکنیم .
پس باید به این بازی پایان بدی و اینکه احساس بدی داری به خاطر اینه که خودت میدونی کارت درست نیست...