داستان زندگی

خب من ادم خیلی منزوی هستم هیج دوستی ندارم ولی کاملا شیطون  ۱۵ سالم بود که خیلی اتفاقی با یه پسر ۲۱ ساله آشنا شدم

یه سری اتفاقایی افتاد که مجبور شدیم چند روزی باهم حرف بزنیم ازش متنفز بودم چون خیلی خشک بود مثل اطرافیان خودم ولی کم کم یخش باز میشد خیلی باش احساس صمیمت میکردم

تیکه تیکه بنوسیم یا کلی ؟

نمیگم احساسی بش پیدا نکردم اما اونقدر نبود که بش بها بدم ولی خیلی باش راحت بودم هرچی خاطره از بچگی داشتم براش تعریف میکرد 

یه بار گفت وای من چقدر از اخلاقیاتت خوشم میاد وقتی با تو هستم نمیخام ازت حدا شم و اونشب ازم خواستگاری کرد 

منم  توی دلم زدم زیر خنده و توی دلم گفتم برو بابا فکر کردی من زود گول میخورم شما پسرا مار هفت خطین  ولی بدم نمیومد باش حرف بزنم گفتم باشه ولی ازدواج فعلا نکنیم اخه سنمون کمه اونم قبول هی داشت میکذشت هی من بیشتر علاقه مند میشدم بش تصمیم گرفتم با یه پسر دیگه آشنا شن تا این حس ازم دور شه این کارو هم کردم و همش کاری میکردم اذیت شه پسره مذهبی بود همش میگفت من عذاب وجدان دارم بیا عقد کنیم منم میپیچودمش خیلی درد میکشید یه روز تو نماز گریش گرفت گفت خدایا یا منو بکش یا مهر این دخترو از قلبم بنداز بیرون

یه روز اومد پیشمو گفت همچین آدم خوبی نبودی که فکز میکردم کلی بدو بیراه بم گفت و ولم کرد

اولش برام مهم نبود بش نکفتم نرو 

بعد اون روز همیشه بد میوردم تصادف کردیم از پله ها افتادم به حد مرگ رنج کشیدم حس میکردم خدا داره انتقامشو ازم میگیره 

دلم خیلیی براش تنگ شده بود همش با خودم میگفتم پس اونکه انقدر عاشقم بود چرا ولم کرد 

منم یه شب با گریه به خدا گفتم خدایا علط کردم که خواستم بنده تو از راه به در کنم غلط کردم مجبورش شدم گناه کنه

دیگه عاشقش شده بودم 

بش زنگ زدمو خودمو تغییر دادم

چادری شدم اونم منو بخشید 

قرار شد کنکور بدمو قبول بشم که بگم از طریق دانشکاه همو پیذا کردیم ولی قبول نشدم و یه سال دیکه متنظر میمونیم 

این درد دوری نابودمون کرده 

بعضی وقتا که بقیه بم‌توهین میکردن خیلی دلم میخواست پیشم باشه دلداریم بده حوابشونو بده 

من اصلا نمیخاستم ارواج کنم ولی الان میخام ولی فقط با اون

دیکه نمیتونیم دور از هم بمونیم

ا

مامانم بفهمه دیکه بیجارمون میکنه من تو سن کم یه اشتباه کردم و هنوز دارم تاوان میدم