خود شناسی ....

زندگی یک جاده بزرگ با علائم بسیاری است. وقتی در شرایط سختی قرار داری، فکر و خیال خود را پیچیده نکن.

درست زندگی کن و ایمان داشته باش که نیکی از تو به دیگران جاری خواهد شد

حتی اگر خود از آن نیکی‌ها آگاه نباشی.

انگار داروخانه هم میداند زخم خورده ایم، که همیشه باقیمانده ی پولمان راچسب زخم میدهد…

وقتی حال روحی تو خوب نیست

احساست رو سرکوب نکن و

با خودسانسوری

تظاهر به قوی بودن نکن

دستهایم انقدر بزرگ نیست که چرخ دنیا را به کامت بچرخانم

اما یکی هست که بر همه چیز تواناست

از اومیخواهم نتیجه ی صبوری هایت را به زودی ببینی

به امید آرامش در قلبت و سلامتی خودت و عزیزانت

از چرخه افکار رها شو

وقتی مشکلات و افکار شلوغ را رها کنی،

در حقیقت این فرصت و فضا خالی

را ایجاد می کنی که شرایط بهتری

وارد زندگیت شوند.

باید زندگی کرد یا فکر

دوتایی با هم نمیشه

وقتی با شرایط سخت روبرو میشی به جای اینکه ناامید بشی و به این فکر کنی چرا این اتفاق افتاده. باید بگی لطف خداوند اطراف من را فرا گرفته. لطف خدا شفا، رحمت و برکت را وارد زندگی من می کند

وقتی شروع می‌کنی به رفتن و دل کندن ، وقتی همه خاطراتت را تو کوله‌ای می‌ریزی ، انگار یک جورایی پرنده می‌شوی ...

پرنده‌ای مهاجر که هرگز یک جا بند نمی‌شود و دائم در حال کوچیدن است . آن وقت است که به طور غریزی یاد می‌گیری دل به هیچ مکانی نبندی و به کفِ هر زمینی نوک بزنی و دانه جمع کنی تا گرسنه نمانی ...

در این صورت است که مفهوم عمیق زندگی را درک می‌کنی ؛ لامکان بودن ، همه‌جا بودن و هیچ‌جایی نبودن !

با همه بودن و سرانجام با هیچ کسی نبودن

تو مسئول زندگی خودت هستی

اگر منتظر کسی هستی که بیاید دستت را بگیرد

و یا حتی به تو کمک ‌کند،

وقت خود را بیهوده تلف می‌کنی

می‌توانی تمام عمر آرزو کنی که ای کاش شرایطت جور دیگری می‌بود، اما اگر اجازه چنین کاری را به خودت بدهی، همه عمرت به نارضایتی خواهد گذشت

وقتی خسته میشی ، وقتی کم میاری

وقتی حس میکنی کم آوردی

اما هنوز پای کار می ایستی

به خودت ایمان بیار

چون تلاشت به حداکثر رسیده

و جسمت و روحت دارن

سختی رسیدن به آرزوهاتو درک میک

امواج زندگی را بپذیر

حتی اگر گاهی تو را به عمق دریا ببرند ، آن ماهی آسوده که بر سطح دریا میبینی مُرده است .

یک جامعه شناس به تعدادی از بچه‌های آفریقایی یک بازی را پیشنهاد کرد:

او سبدی از میوه را در نزدیکی یک درخت گذاشت و گفت هر کسی که زودتر به آن برسد آن میوه‌های خوشمزه را برنده می‌شود.

هنگامی که او فرمان دویدن را داد ، تمامی بچه‌ها دستان یکدیگر را گرفتند و  با یکدیگر دویده و در کنار درخت، خوشحال نشستند.

هنگامی که او از این رفتار آن‌ها پرسید درحالیکه یک نفر می‌توانست به تنهایی همه میوه‌ها را برنده شود.

آن‌ها گفتند: آبونتو (UBUNTU) ، چگونه یکی از ما می‌تونه خوشحال باشه درحالی‌که دیگران ناراحت اند.

(آبونتو در فرهنگ ژوسا یعنی من هستم چون ما هستیم).

هر شرايط بدى ، نكته اى مثبت در خودش دارد. حتى ساعتى كه از كار افتاده است هم روزى دوبار زمان را درست نمايش ميدهد.