من یک دختر بیست و شش ساله ام تا حالا خواستگار نداشتم
چون اجتماعی نبودم خانوادگی گوشه گیریم.اداب معاشرت صفر .
دانشگاه رفتم اما به خدا پخمه تر از من نبود بیشتربه خاطر مادرمه .مادرم فوق العاده زن ساده ای هست نه به ظاهرش میرسه و نه رابطه ی خوبی با بابام داره بابام هم مرد ساکت و خجالتی و سرد هیچی یاد نگرفتم ازشون
از دور و برم هم چیزی یاد نگرفتم چون همونجور که گفتم اجتماعی نبودم که بخام از کس دیگه ای یاد بگیرم
به جز کلاس ارایشگری جای دیگه ای نمیرم .
خیلی اخلاقم سادست اصلا بلد نیستم با همجنسام درست و حسابی ارتباط برقرار کنم چه برسه مردی رو جذب کنم.
اینا به کنار دارم فکر میکنم عاقبت دختری مثل من چیه؟ تهش چی ؟مثلا پنجاه سالم بشه زندگی ادم چجوریه؟به نظر خودم خیلی بی مزه و یکنواخت بشه اصلا یه زن مثلا شصت ساله مجرد دل خوشیش چیه؟؟!!!
بهم نخندید خواهشا مجرد های سن بالا در اطرافتون دیدید ؟؟زندگیشون و روحیشون چجوریه؟
اصلا کسی اینجا خودش سنش بالا هست و مجرد باشه؟از خودش بگه..
راستی یه چیز دیگه قدم خیلی بلنده نزدیک 180 این خیلی منو محدود میکنه که پسر های زیادی بهم نمیخورند.
