برای آدمهای رفته زندگیتان،
عزاداری نکنید!
آنها نه با پروفایل مشکی شما،
نه با حال و هوای بد شعرهایتان برنمیگردند!
همه چیز برمیگرد به شعور آدمی!
مگر میشود،
کسی شما را وابسته خودش کند و برود؟
مگر میشود،
با حرفهایش حالت را خوب کند و بعد حرفهای بدتری بزند!؟
مگر میشود که رفت،
ببیند!
بشنود!
بخواند که دارید دیوانه میشوید و به روی مبارک خویش نیاورد!؟
مگر میشود...؟
اصلا فکر بکنید،
نه قول و قراری بوده است،
نه دل و دلداری!
همینکه با شما تقسیم کرده زندگیش را،
همینکه چند ماه را باهم گذراندید،
وشریک خوشی و ناخوشیهای هم بودید،
حرمت دارد باهم بودنتان!
آدمی ساده است!
با واژه واژه حرف هایتان،
رویا میسازد!
حالش را خوب میکند!
آدمی تنهاست!
با بودنتان،
دل میبندد...
و از چارچوب غم هایش،
فرار میکند!
آدمی،
گاهی تشنه یک معذرت خواهی است!
نه برای اینکه،
محتاج توجه است
بلکه،
بداند اگر رفیق قافلهاش
یار نبود،
انسان بود!
گاهی بیشعوری،
بیشتر از رفتنتان
آدم را از پا در می آورد.
