فقط نوشتن.
مینویسم که چی الان داره نگرانم میکنه. کامل. هم موضوعو مینویسم، هم احساسی که دارم تجربه میکنم.
بعد فکر میکنم که آیا میتونم براش کاری کنم یا نه؟
اگه میتونم، لیست میکنم کارها رو که انجام بدم.
ولی اگه نمیتونم براش کاری کنم، میپذیرم که کاری از من ساخته نیست.
مثلا یه مدت، ترس از دست دادن عزیزانم، شدیداً بهم استرس میداد. جوری که منو کاملا از پا انداخته بود.
نوشتم برای خودم که واقعا نمیتونم کاری بکنم برای این موضوع. هر اتفاقی ممکنه بیفته و دست من نیست.
ولی به جای غصه خوردن، الان میتونم زمان بیشتری به خانواده ام اختصاص بدم. میتونم براشون کیک بپزم و ببرم. میتونم گل بخرم و برم پیششون. میتونم صبورانه تر به حرفاشون گوش بدم. بهشون بگم که چقدر دوستشون دارم و ...