
ولايت و سرپرستي در نظام خلقت، نگهداري بندگان و روزي دادن به آن ها، رفع حاجات و برآوردن مهمات بني آدم است كه اين سرپرستي جز از ناحيه خدا از شخص ديگري ساخته نيست و هر كس هم دست توانايي در اين زمينه دارد از ناحيه خداوند متعال به او عنايت شده است. هيچ كس در اين جريان عظيم از خود استقلالي نداشته و نخواهد داشت، بلكه جملگي آن ها ناتوان، ضعيف و محكوم سلسله حوادثي در اين عالم هستند و فقط خداوند متعال است كه حافظ، ولي و سرپرست مي باشد و با ولايت و سرپرستي او هرگز محروميت و ناكامي باقي نخواهد ماند و كسي را توان ضرر وارد كردن نخواهد بود.
حافظ گويد:
كارواني كه بود بدرقه اش لطف خدا
به تجمل بنشيند بجلالت برود
و هم چنين كسي را كه كرم و انعام الهي شامل گردد، اگر همه عالم دست در دست هم داده كه نعمت را از او سلب كنند هرگز نخواهند توانست، بلكه عدو شود سبب خير، اگر خدا خواهد.
پس هر چه را كه او اراده كند، اعم از سرپرستي، اعطا، هدايت، بي نيازي از غير، مسلوك سبيل حق وقوع آن قطعي بوده و هيچ كس معارض و مانع نتواند بود و كسي توان مقابله با خواست او را ندارد، بلكه هر مانع و معارضي ناخودآگاه به صورت معين و كمك در آيد.
بجان دوست كه غم پرده بر شما ندرد
گر اعتماد بر الطاف كار ساز كنيد
ميان عاشق و معشوق فرق بسيار است
چو يار ناز نمايد شما نياز كنيد