من یه زن ۳۲ ساله خانه دارم که دوران مجردی کلی برنامه برای زندگیم داشتم درسمو بخونم و لیسانس بگیرم گواهینامه رانندگی مو بگیرم زبان انگلیسی یاد بگیرم و کلی کارایی که همیشه براشون برنامه داشتم دوران مجردی بخاطر شرایط خانوادگیمون بخاطر اینکه هیچکس خواستم نمیکرد حتی پدر و مادرم نتونستم قدمی بردارم و پیشرفت کنم همیشه میگفتم ازدواج کنم همه این کارارو انجام میدم الان ده ساله ازدواج کردم و هیچ کدوم ازتون کارارو نکردم نه درسمو خوندم نه گواهینامه دارم نه زبان یاد گرفتم نه هیچ کاره دیگه ای...الان تو سن ۳۲ سالگی از تنبل و بی عار بودن خودم متنفرم و فقط افسوس میخورم چرا خانواده خوبی نداشتم تا حمایتم کنن تا به اون چیزایی که دلم میخاد برسم الان که ازدواج کردم انقدر دغدغه دارم حس میکنم دیگه برای همه اونا خیلی دیره خیلی دیر 😔😔😔😔شوهرم برعکس خانواده خودم خیلی حمایتم میکنه دوست داره درس بخونم و کارایی که دوست دارم انجام بدم ولی من دیگه ذوق اون موقع رو ندارم حس میکنم دیگه نمیتونم تنبلم متاسفانه؛شوهرمم ازین وضعم خوشش نمیاد
تازه چاقم هستم حتی اراده ندارم خودمو لاغر کنم خسته ام خسته نمیدونم چه غلطی کنم
