خسته شدم

کاش میشد خودکشی کنم ولی بازم فکر خانوادم 

چرا تموم نمیشه آخه واقعا اعتماد کردن اینقدر تاوان داره 

من که نه دروغ گفتم نه بد کسی و خواستم نه نون حروم خوردم نه کاری با کسی دارم پس چرا این بلاها سرم اومد من چجوری سر بلند کنم چرا هیچکس پناه نمی‌ده 

از بچگی تو خانواده متوسط بودم ی دختر پر ذوق اروم تا زمانی که خیانت و مامانمو دیدم تو اوج پنج سالگی تا بلوغ نابود شدم تو اون دوران به خاطر آسیب روحی پرخاشگر بودم به همین دلیل دید و کتکای مکرر خانواده هیچ وقت کلاس نداشتن برم هیچوقت نتونستم با همسنای خودم وقت بگذرونم 

همش هر شب عذاب وجدان گریه فکرتی مکرر به اعتمادی به مردا و... ی دختر بچه افسرده که فقط ظاهر داشت باورهای من شده بود تمیز کردن خونه غذا درست کردن کمک و محبت به خانوادم ی جورایی حس میکردم اگه محبت نکنم ترد میشم نمیدونم چرا همش ترس داشتم  تو سن کم اصلا بچگی نداشتم به آینده ای فکر نمی‌کردم 

تو سن ۱۲ سالگی شده بودم دختر نمونه با ادب و پر کار زرنگ فامیل اما بدون کمی دلخوشی به خودم و تنها افتخار و داشتن کلی خواستگار 

اسم پسرفامیل و گفتن گذاشتن روت فکر میکردم میتونم بهش تکیه کنم ذوق داشتم همش تو فکرش بودم و مادری که.....دلم میخواست سریع از جو دربیام اونو ی در می‌دیدم و البته احترامای مادرش و مهربونیش چون در قبال مادرم همیشه نفر دوم بودم همیشه تحقیرم میکردن جلو همه