دوستان تا حالا شده دلتون بخاد ی روز صب یه نامه بنویسین و برین به جای دوررررر به هیچ کس هن نگید کجا از همه خدافظی کنین تو نامه و خیلی بی خبر برید جایی ک هیچ کس شما رو نشناسه و همینجور شما کسی رو نشناسین فقط آرامش و تنهایی محض خیلی حس خوبیه کاش یه جاهایی بود ک ادم میتونست پناه ببره اونجاها
چرا این احساس رو داری؟
رفتن که فایده نداره اون سر دنیا هم که بری دل بازم همین دله خاطره هات هم باهات میان کاش بجای پای رفتن میشد دلمون رو عوض کنیم
فردا صب ی نامه بنویس،بیا خودم لب مرز منتظرتم، ردت میکنم برو اونور آب
چون فک میکنم همه ما آدمها ب شدت تنهاییم فقط داریم نقش بازی میکنیم هم ما برای دیگران و هم دیگران برای ما هیچ کس خود واقعیش نیس با دروغ و دورویی ب روی هم لبخند میزنیم اما واقعا همو دوست نداریم انگار مجبوریم همو تحمل کنیم و این خیلی بده من معتقدم ک بزرگترین درد و مشکل هر انسان تنهاییه و از همه بدتر اینکه بودن کنار آدمهای دیگه هم حتی این مشکل رو هرگز نمیتونه حل کنه
سالهاست دارم با خودم می جنگم و خدا روشکر کمی موفق شدم که چیزی ناراحتم نکنه و خیلی رو رفتار ها و کارهای بقیه حساس نباشم خیلی آدم ها رو باور نمیکنم دلسوزی نمیکنم ناراحتشون نمیشم وابستشون نمیشم از کنارشون ساده می گذرم
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
24 ثانیه پیش
25 ثانیه پیش
29 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز