زمزمه های دلتنگی....

من 29 سالمه

نه بابا راحت باش

رویا جای نیکاروپر کردیا

خوشبختم

😅❤

می دانی؟ گه گاهی که دل تنگی دست هایش را دور گردنم قلاب و قصد جانم می کند با خودم فکر می کنم که آلزایمر می تواند بیماری خیلی خوبی باشد.

یعنی می تواند خیلی خیلی خوب باشد، اسم ها را فراموش می کنی، آدرس ها را فراموش می کنی، چهره ها را فراموش می کنی، آدم ها را چه دور و چه نزدیک فراموش می کنی، خاطرات را فراموش می کنی، بی وفایی چون تو را فراموش می کنی، رفتنش را فراموش می کنی و در آخر خودت را هم از یاد می بری.

و اکنون، با این حال زار و نزاری که دارم فکر می کنم آلزایمر داشتن هم نعمتی است! این که آدم ها و خاطره هایشان بار و بندیل جمع کنند و از خاطرت برای همیشه کوچ کنند می تواند زیبا باشد.

آن وقت دیگر در هر لحظه منتظر خبری یا اشاره ای از سمت تو نخواهم بود. دیگر به آیفون خانه نگاه نخواهم کرد و با هر باری که صدایش بلند می شود و من به سویش می روم تا ببینم پشت در خانه کیست قلبم از امید تند تند نخواهد زد.

دیگر این گوشی را هر روز نگاه نخواهم نکرد به امید آن که زنگ یا پیامی از سمت تو دریافت کنم. دیگر چای هایم در فکر تو سرد نخواهند شد. دیگر نقشی از یاد تو در شعرهایم به چشم نخواهد خورد. دیگر خیالت کنار من راه نخواهد رفت. دیگر چشم هایم از یادآوری "دوستت دارم" گفتن هایت تر نخواهند شد. 

می بینی؟! فراموشی هم نعمتی است و نمی دانستم. چون دیگر خاطره ها، دلتنگی، عشق و غم نمی توانند تو را از پای درآورند.

امیلی#  

همچنین😂💋💋

امروز بعد از مدت ها اتفاقی از آن خیابانی که همیشه با تو در آن قدم می زدم رد شدم. اصلا نمی دانم چطور و چرا سر از آن خیابان درآورده بودم. 

با دیدن آن مسیر و آن مغازه ها با هجوم انبوهی از خاطرات تو مواجه شدم.

خاطراتی که دست در دست یک دیگر در جای جای این شهر ساخته بودیم تا برای همیشه به یادگار بمانند. یادت می آید؟ گفته بودی هیچ گاه مرا تنها نمی گذاری. ولی اکنون من جایی ایستاده ام که تو هم باید می بودی، ولی نیستی. چون دروغ گفتی، چون مدت هاست رفته ای!

مدت هاست رفته ای و من اصلا نمی دانم کجایی، چه می کنی، حالت چطور است یا در چه فکری هستی؟

تو نیز به یاد من میافتی؟ یا تمام بار این جدایی و فراق بر دوش های من است؟

خیلی وقت بود نه سراغ این سوالات رفته بودم و نه خاطرات گذشته. حتی سراغ فکر تو هم نرفتم، همه را گوشه از ذهنم حبس کرده بودم به امید آن که ناپدید شوند ولی مثل اینکه نه، نشدند و نمی شوند.

گمان می کردم فراموشت کرده ام و تو تنها آدمی هستی که در گذشته برایم عزیز بوده ای، نه بیشتر!

ولی حال که اینجا ایستاده ام و بغض بر گلویم چنگ می اندازد و قطره اشکی از چشمانم جاری می شود و بر روی زمین می چکد فهمیدم هنوز هم عزیزی. خیلی هم عزیزی.

فکر می کردم فراموشت کرده ام! ولی پاهایی که من را تا این خیابان خیلی عمدی کشانده اند، چیز دیگری را فریاد می زنند.‌ 

امیلی#  

وااااا😞😞😞

الان از دکتر تغذیه برگشتم از وقتی کرونا بود نرفته بودم

یک ونیم کیلو وزنم بالا رفته😭😭😭

افسردگی حاد گرفتم آخه چرا😭😭😭

همه میگفتن لاغر شدی ولی یک ونیم کیلو هم اضافه کردم😭😭😭

خیلی زیبا می نویسی

@ترنم_ترنم    

مگه نه😍😍

نازبانو جان یک کیلو و نیم که دیگه این حرفا رو نداره👀

خودتون رو ناراحت نکنید

شما لطف دارین به من😍❤

به زور  سه کیلو کم کرده بودم که یک ونیم برگشته😭😭😭

دوباره کم می کنید این اصلا غصه نداره

الان با ناراحتی که اون یک کیلو و نیم بر نمی گرده

تموم شده و رفته👀

برو بابا یکـ نیم کیلو من میدونی جقد اضاف کردم

بله خیلی😍😍😍😍نمیدونستم قلم خودشه

لنگر عشق زدم
بردل طوفانـی تـــو
تڪیه گاهم شده است ساحل بارانـی تو

باورم نیست
ڪه همسایه‌ی دردم شده‌ای
ڪی شودشانه‌ ی من‌تڪیه‌ ی پیشانـی تو!

‌‌