1- با دميدن در صور (نفخه اول)، همه جانداران بميرند مگر آنان كه در اين دميدن به خواست خداوند زنده مىمانند، چون جبرئيل و ميكائيل و اسرافيل و عزرائيل كه پيشواى فرشتگان اند يا آفريدههاى ديگر كه در وراى آسمانها و زمين اند و پس از دميدن صور مىميرند:
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَصَعِقَ مَن فِي السَّموَاتِ وَمَن فِي الْأَرْضِ إِلَّا مَن شَاءَ اللَّهُ (زمر، آيه 68)
و در صور دميده شود پس هر كه در آسمانها و هر كه در زمين است بيهوش شود مگر آنان كه خداى خواهد.
2- با دميدن در صور (نفخه دوم)، همه مردگان از گورها برخيزند و شتابناك به سوى پروردگارشان رهسپار شوند:
وَنُفِخَ فِي الصُّورِ فَإِذَا هُم مِنَ الْأَجْدَاثِ إِلَى رَبِّهِمْ يَنسِلُون
(يس، آيه 51)
و در صور دميده شود كه ناگاه آنان (مردگان) از گورها به سوى پروردگارشان مىشتابند.
ثُمَّ نُفِخَ فِيهِ أُخْرَى فَإِذَا هُمْ قِيَامٌ يَنظُرُون
(زمر، آيه 68)
سپس بار ديگر در آن (صور) مىدمند كه ناگاه آنان بر مىخيزند، پس ناگهان ايستادگانى باشند كه مىنگرند.
