فاصله

رقم نجومیش از دستم در رفته...

اما...

یه وقتایی در طول روز...

که

آمار شیطنتام از یه حدی میزد بالا...

متهم میشدم به دیدن کارتون اونم بدون صدا...

دیگه سکوت مطلق بود

و

دویدن چشمای من دنبال تصویر...

به نوعی یه نوع دیکتاتوریه مطلق تحمیل شده...

تقریبا ریز و درشت سکانس و پلان و اپیزود و لوکیشن هاش دستم بود...

حالا اون بخشای نقد تک تک کاراکترا و خویشتن پنداری و ... و ... بماند...

الان که می بینم خیلی هم برا من بد نشد...

تو این بهبوهه ای که نادیده گرفتن همدیگه تو رأسه و حرف اولو میزنه...

به نوعی...

اکران سکوت و ناگفته های همدیگه خیلی هنر میخواد...

عزیز ده تای من سن داشت اما قشنگ به زندگی گره خورده بود...

میگفت:آدمای عاشق پوست کندشون کنار هم قشنگه...

وگرنه گز کردن شمرون تا پامنار و چاییدنای دونفره تو شب چله رو همه بلدن...

تنفر از آدما یا یه رابطه ی تموم شده رو نباید خیلی بهش بال و پر داد...

تا جایی که دیگه اونقدا کش بیاد و دست و پای زندگی رو ببنده و روز و شباشو فلج کنه...

یه روز که دندون درد امونمو بریده بود...

با یه فشار کوچولوی انگشتام دیواره ی دندونم ریخت پایین...

فکر کردم این فشار حتما کار خودشو کرده...

آخه دندونای شیری تو بچگی همین خاصیت رو داشتن...

اما واقعیت این بود که ریشه ی اون دندون لعنتی تو عصبم گیر افتاده بود...

تنفر از آدما یا یه رابطه ی تموم شده رو هم میشه گفت همین شکلیه...

این تنفرا رو تا ریشه دار نشده مثل دندونای شیری بندازین دور...

باور کنید از یک جایی به بعد عصب زندگیتونو سخت درگیر میکنه...

یه شب که بیخوابی داشت خرخره م رو می جویید...

نشستم از ب بسم الله تا دال دوست داشتنی که بینمون بود رو تا خود خروس خوان نوشتم...

آفتاب دیگه داشت خودشو از لای پنجره می چپوند توی اتاق

که رضایت دادم قلم رو کنار بذارم...

چشمام داشت از بی خوابی دو دو میزد

از اتاق زدم بیرون

مادرم که مثل همیشه داشت چایی دم میکرد و میز صبحانه رو می چید

صورتش گل انداخت و با اشاره ی ابروهاش گفت:گوشه ی لبت!!!

با تعجب به گوشه ی لبم دست کشیدمو نگاهی به انگشتام کردم...

اما چیزی نبود!!!

به گمونم یه تیکه از دوست داشتنت لای لبام گیر افتاده بود که سعی داشت خودشو به بیرون پرتاب کنه

دوست داشتنت اون قدری شیرین بود که حین نوشتن کلمه ها مثل بچه هایی که آب نبات می مکن و به قول ما بزرگترها گند میزنن به لب و لوچه شون از سر و کول لبام داشت بالا میرفت...

اون لحظه یاد حرف استاد ادبیاتم افتادم که همیشه میگفت:دوست داشتنا که به وقتش به بلوغ برسن یه شیپور میگیرن دستشون و تموم ناگفته ها رو جار میزنن...

فهمیدم که به راستی مادرم همه ی ناگفته های منو قبلا واسه یه بارم که شده زندگی کرده...

از شما چه پنهان...

قدیم ترها عاشق پسره یخ در بهشت فروش محله مان بودم...

هر روز عشق را با یک مزه ای خاص از دستانش میگرفتم...

پرتقال...سیب...توت فرنگی و ...

چندوقت بعد بدون اینکه بدانم جور و پلاسش را جمع کرده بود و از محله مان رفته بود...

نمیدانم کجا و چرا؟

من اولین بار عشق را در یک روز از اردیبهشت لای یک عالمه یخ در بهشت به روزگار بخشیدم...

بعدها پای کافه بستنی ها به شهر باز شد...

سراغ یخ در بهشت را که از پیشخدمتش گرفتم گفت: کجای کاری خانوم؟

دوره ی یخ در بهشت و این حرف ها که خیلی وقت است که گذشته است...

گفتم:خب راه دوری نمیرود اگر کنار این همه نوشیدنی من درآوردی و از فرنگ آمده بقول خودتان یخ در بهشته بخت برگشته ای هم باشد...

شاید کسی هنوز با تمام وجود در گذشته جا مانده باشد...

من سورپرایز شدم واقعااااااااااا

فقط میتونم در برابر این حجم از تحسین بگم به معنای واقعی سپاسگزارم عزیزم   

باعث افتخاره اگه بتونم قلمم رو برای خدمت به ائمه کاربردی کنم   

و امیدوارم روزی بتونم به اون حدی برسم که در مقابل این حجم از لطف شما حرفی برای گفتن داشته باشم     

   زنده باشین آبجی جانم

ان شاءالله سلامت،موفق و سربلند باشید