سلامت باشید خوشحال میشم،والا من دوست ندارم کارامو بندازم رو دوش خانوادم و بقیه به شوهرم گفتم خودمونیم و خودمون اگر میخوایم باید مسئولیتش روهم قبول کنیم،ما دیگه خیلی وقته کارامون رو برنامس اوایل مینوشتیم ولی الان عادت شده مثلا کارای خونه هر مقدار که همسر بتونه انجام بده انجام میده گاهی هم آشپزی برامون میکنه😅بقیشم خودم،وقتی من کاری داشته باشم از قبل هماهنگ میکنم باهاش که من فلان ساعت کار دارم یا جایی میخوام برم که بچهها رو نگه داره،وقتی بچه کوچیک خواب باشه بقیه بچه ها رو میبره اتاق دیگه تا خونه آروم باشه،حمام کردن بچه هارو باهم انجام میدیم بازی کردن با بچهها معمولا خانوادگی هست،درسای پسرم با منه کار کردن باهاش املا و اینا با شوهرم ،دخترمم که امسال پیش بود بیشتر به عهده شوهرم بود و ...،و دیگه خلاصه بگم کاری تو خونه باشه هر کدوم که بتونیم انجام میدیم نمیگیم این کار مرده این کار زنه😁
اینجاست که معیارهای ازدواج و انتخاب همسر مهم میشه!اینجاست که کمک گرفتن از مشاور و مطالعه و اهمیت به این مسائل مهم میشه.
عزیزم مواظب شیرینیهای قشنگ زندگیتون باشید.واسه سلامتی خودتونو بچه های عزیزتون حتما صدقه بذار.
خدا همیشه پشت و پناهتون.به امید روزی که زن و شوهرها شیرینیهای واقعی زندگی رو فدای حرف و نقل و مقایسه و چشم و هم چشمی و خرجهای سنگین و غیر ضرور و...نکنند!
از وقتی با این تاپیک آشنا شدم با بچه هام مهربون تر شدم و سختیها رو راحت تر تحمل میکنم.
میدونید نشون دهنده ی چیه؟نشون میده بیشتر فشارها و مشکلات ما ناشی از دنبال راهکار درست و مشاوره نبودنه،نشون میده نگاهمونو به زندگی باید تغییر بدیم.وقتی بچمون خرابکاری غیر عمد کرده کافیه به چشمای معصومش نگاه کنیم که خودش چقدر ترسیده،کافیه به جای اینکه سرش داد بزنیم که بیشتر بترسه،بغلش کنیم تا ترس قبلی از بین بره و بفهمه پدر و مادر چقدر دوستش دارن،بعدش با کمک خودش مشکل ایجاد شده رو اگر بتونیم حل کنیم،هم برای خودمون اثر خوبی داره و هم بچه.
اینجاست که میگم فرزندان و چالشهاشون بهترین فرصتند که روح و شخصیت خود پدر و مادر رو رشد بدن!
سلام عزیزم😚۲.۵سالشه پسر
بیشتر یبوستی هست سخت دفع انجام میده
بیرون رفتنی ک کوچیک بود باکالسکه الان باماشین
ولی توخونه سعی میکنم زیادبغل کنم خوابیدنی از خواب بیدارشدنی در طول روز کارخوب کردنی چیزی خاست بغل میکنم
اهل هله هولس خوب غذانمیخوره شیرین پسنده بیشتر
خوش خوابه یجورایی خابالو
چیزی خلستنی اگ کوچیک و ساده باشه خواستش فراهم میکنم ولی گاهی هم شده که بگم نه یا تاخیر ایجادکنم
منم پنج تا دارم الان ششمی رو حامله ام نمیدونم وای احساس میکنم بعضی از شما مامانا خیلی سخت میگیرید سعی کنید بچه هارو در انجام هر کاری که از عهده اشون بر میاد دخالت بدین اینجوری هم مسولیت پذیر میشن هم اینکه حواسشون به همه چیز جمع میشه بعد اینکه سرم نریزید من حسابی به بچه هام میرسم کلاس زبان وبقیه اموزش ها سرجاشه از نظر تغذیه ومسافرت هم باباشون کم نمیذاره
خداقوت عزیزم⚘⚘
واقعا آدم شماها رو می بینه قوت قلب و انرژی میگیره، ولی واقعا مثلا داشتن یک نوزاد با وجود چهارتا فرزند دیگه خیلی سخت نیست؟؟ هرچقدرم آدم بخواد سخت نگیره بالاخره نوزاد مراقبت ۲۴ساعته نیاز داره، پس به اون بچه های دیگه چطور برسیم؟ من بیشترین معضلم با همین دوران نوزادی فرزند جدیده
عزیزم بفرمایید توی این تاپیک از تجربه هاتون استفاده کنیم
بارها دیدم خانواده ای که چند فرزند داره،حتی گاهی وقتی که مادر برای رسیدگی به نوزاد میذاره کمتر میشه.البته تربیت درست بچه ها مهمه که مهربون و مسئولیت پذیر باشن.البته به نظرم بیش از دو تا باشن نگهداری از نوزاد وقت کمتری میبره.یکی باهاش حرف میزنه،یکی باهاش بازی میکنه و میخندونتش،یکه لالاش میکنه،یکی موقع بیرون رفتن میتونه کفش پاش کنه و...خلاصه هر کس بر اساس سنش میتونه مسئولیتی داشته باشه و یه جوری باشه که ازش لذت ببره.
حتی بچه هایی که کوچیکند و پشت هم به دنیا اومدند برا هم همبازیند،با هم غذا میخورند وبا هم حرف زدن رو تمرین میکنند و...
اینطوری وقت مادر بازتر میشه و حتی بیشتر میتونه به خودش برسه.
مثلا امروز واقعا نیاز داشتم یه چرت کوچک بزنم وقتی یه بچه داشتم واقعا نمیشد ولی امروز به دخترم گفتم اگر داداش خواست کار خطرناکی کنه صدام کن.خلاصه یه دو ساعتی استراحت کردم.مطمئنم بچه هام سه تا بشن راحت تر میشه.
یه مثال دیگه،دخترم که یکی یدونه بود کلی وقت براش میذاشتم تا حرف زدن یاد بگیره،چون نوه ی یکی یه دونه بود و بچه دور و برم زیاد نبود،اما پسرم که دنیا اومد خودشون با هم بازی میکنند و از خواهرش حرف زدن یاد گرفت.حتی از شیر گرفتن و از پوشک گرفتن بچه های یکی یه دونه گاهی سخت تره اما چند تا که باشن راحت تره.
خدا میدونه الآن که بچه ی دومم دو سال رو رد کرده وقت اضافه بیشتر دارم.البته که کلا بچه ی کوچک تا یکی دو سال طبیعیه که وقت بیشتری میخواد،و وجود خواهر برادر بزرگتر خیییلی کمک کنندست.مسلما مادری که توی نگه داری از نوزاد وقت کمتری صرف میکنه،میتونه با مدیریت به بچه های بزرگتر هم بیشتر اهمیت بده و براشون وقت بذاره.
به نظرم اونی که شما میگی بیشتر شامل نوزاد دوم میشه. از دومی به بعد هر بچه ای که به دنیا بیاد بچه های دیگه بیشتر با هم مشغول و سرگرمن و برای مادر وقت بیشاری برای توجه به نوزاد وجود داره. و چیز دیگری هم که رهبر هم در حرفای چندوقت پیششون اشاره کردن گفتن که تربیت به معنی تربیت تک تک بچه ها نیست که با زیاد شدنشون کار تربیت سختتر بشه. محیط خونه مهمه. از اینجا به بعدش نطر خودمه. حالا محیط خونه شامل اول رابطه بین پدر و مادر. رابطه اشون با بقیه. جایگاه هرچیز تو زندگیشون و بعدم تربیت بچه اول.
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز
