تجربیات مادرانه

به سلامتی انشاءالله بغلش بگیری 😍

آره بابا تا دلت بخواد ،من زیاد دخالت نمیکنم میذارم بیشتر اوقات خودشون مشکلشونو حل کنن،خیلی وقتا میشینم باهاشون حرف میزنم که شما خواهر برادرید باید هوای همو داشته باشید شما فقط همو دارین و.....انقدددد حرف میزنم 😅 بی تاثیر نیست 

چه عالی ،یکم توضیح میدید

بغل کردن بچه خیلی خوبه یه حس آرامش بهش میده هم به خودمون

عزیزم...خدا کمکت کنه و راهکار بهت نشون بده.بچت چند سالشه عزیزم؟

اگر کوچیکه شیر خودتو میدی یا شیر خشک میدی؟از نظر بغل کردن سیرش کردی یا اکثرا توی کریر و کالسکه بوده؟از طرفی اگر بچتون خیلی اهل خوردن هله هولست؟بیشتر ترش و نمکی دوست داره یا شیرین؟راستی خوابش چطوره؟یبوست هم داره یا نه؟هر چی خواسته همیشه سریع بهش دادید یا نه سعی کردید حواسشو پرت کنید؟خیلی چیزای دیگه هست.اول باید ببینید چرا بچه این کارها رو میکنه؟اگر دوست داشتی سؤالایی که پرسیدم رو جواببشو بگید.ان شاءالله با کمک خانومای با تجربه به شرایط بهتری برسی.البته گاهی علت ضعف و خستگی و عصبانیت ما در واقع بچه ها نیستند،مثلا ممکنه آهن و قند بدنمون یا حتی کلسیم و ویتامین دی بدنمون پایینه و ممکن هم هست بخاطر سبک غلط تغذیه طبعمون به هم بریزه که باید روی خودمون کار کنیم و برای مثال اگر سودای بدنمون بالا رفته حتما سعی کنیم کمش کنیم.

من کم خون نیستم. چه جالب. امیدوارم به همه خواسته هاتون برسید. و بچه هاتونم موفق باشن

عزیزمی همچنین، انشاءالله شمام به زودی بچه‌های خوشگل و نازتو بغل بگیری و کیف کنی باهاشون🥰

خواهش میکنم.ببخشید چی رو یکم توضیح بدم؟

واقعا به وجود چنین مادرهایی باید افتخار کرد⚘💐عزیزم من یک دختر چهارماهه دارم، خیلی دوست دارم فاصله ی بچه هام کمتر از سه سال باشه، ولی سوالهای زیادی توی ذهنم میاد و واقعا از اقدام میترسم، مثلا اینکه چطور با وجود یک فرزند میشه به یک نوزاد هم همزمان رسیدگی کرد، آخه نوزاد چندماه اول واقعا به مراقبت تمام وقت نیاز داره: شیردهی، تعویض، شب بیداری و... مثلا دختر من رفلاکس انفجاری داشت و ماههای اول واقعا شب تا صبح از استرس خفه نشدنش خوابم نمیبرد🤦‍♀️ خب توی این شرایط اون بچه ی دوساله آسیب نمی بینه؟ بچه ها که وقت و موقع ندارن، یکجورایی مادر بیش از یک فرزند سالهای اول باید تمام وقت دراختیار بچه ها باشه، درسته؟ شایدم من زیادی کمالگرام😑 آخه تاحدودی تجربه عملی هم در این زمینه دارم، چون خواهرزاده هام یکیشون سه ساله است و یکیشون یکساله، خیلی هم بچه های خوبی هستن و بدقلق نیستن ولی واقعا بیش از دو سه ساعت نمیشه باهم نگهشون داشت! همین تغذیه و تعویض و دستشویی بردن کل روز آدمو درگیر میکنه

منم معتقدم اگر بخوایم یه بچه تک فرزند رو خوب تربیت کنیم واقعا یه جاهایی مادر خیلی صرف بچه میشه،گاهی مادر حتی نمیتونم یه آرایشگاه بره یا ختی دستشویی و...حتی شاید وقت شونه کردن مو هم راحت پیدا نکنه ولی وقتی فرزندان بیشتر بشن،و وابستگی شدیدشون از دوش مادر برداشته بشه،مادر بهتر میتونه به خودش برسه.حتی توی درس هم اگر سن بچه ها به هم نزدیک باشه میتونن به هم کمک کنن.مثلا به هم املا بگن،توی تحقیق مدرسه و...به هم کمک کنند،زیادند دوستانی که با وجود چند بچه فراغ بالی پیدا کردند حتی درس بخونند.چون بچه هاشون مستقل ترند و مادر هم برای خودش وقت پیدا میکنه.جالبه نسل قدیم با اینکه بچه کوچیک داشتن و امکاناتی چون لباسشویی و پوشک و حتی آب لوله کشی نبود،چقدر جالبه که کارهای هنری می کردند مثل بافندگی و قالی بافی و...و روحیه های با آرامشی داشتند.

اما نسل امروز ما غالبا تک فرزندانی هستند که از صبح تا شب یه گوشه نشستن و با تبلت بازی میکنند و غالبا پدر و مادر هم شاغلند بیرون از خونه و لذت خاصی از زندگی نمیبرند و بچه تجربه ی دنیای واقعی رو نداره و آسیب روحیش خیلی زیاده و ممکنه در آینده دچار اشتباهاتی بشه که مهمترین علتش کمبود محبت روحی در کودکیه و نبود همبازی و یادگرفتن حس تعامل و...

نگید که از بچگی میفرستیم مهد یاد میگیره که اونم همه ی روانشناسا تأیید نمیکنند و اگر نظارت والدین بر دوستان فرزند و محیط و مربیها و...نباشه بهترین تایم تربیت بچه از دست میره و در واقع بچه تربیت شده ی سبک زندگی دوستان و محیطش میشه نه خانواده و اثرات بدش در آینده بیشتر نمود پیدا میکنه.در اینجا رفاه و امکانات بدون اثر خانواده و تربیت درست،باعث آسیب شدیدی در روح و شخصیت آینده ی بچه میشه.

تازگیا فهمیدم تا سن6سالگی،مهمترین و طلایی ترین دوران طلایی تربیت و شکل گیری شخصیت بچست!

سلامت باشید عزیزم شما لطف دارین،زنده باشه🥰،والا ماهم بخوایم حساب کنیم اوایل خیلی میلنگیدیم 😅 ولی به مرور یاد میگیری،آره درسته باید تقریبا تمام وقتتو 

صرف بچه داری کنی مخصوصا اوایل که کوچیکن،برای همه‌ی این‌ها آدم به یه همراه و همدم نیاز داره واقعا اگه بخوای تنهایی همیشه از بچه ها مراقبت کنی و کارهاشونو انجام بدی و کارهای خونه و... از پا درمیای ،منم اگه شوهرم همراهم نبود قطعا نمیتونستم به اینجا برسم من دخترام تشنج داشتن و این موضوع خیلی اذیتم میکرد شده بود کابوسم سختی های زیادی کشیدم بخوام تعریف کنم ولی خدارو صدهزارمرتبه شکر خوشی هام بیشتر بوده وقتی لبخند بچه‌هامو میبینم همه چی یادم میره به دنیا میارزه ،من تمام تلاش خودمو گذاشتم تو این راه امیدوارم که موفق بشم،وقتی بچه به دنیا بیاد نباید مهر و محبت نسبت به فرزند قبل کمتر بشه حتی باید بیشتر بشه چون تو روحیه لطیف بچه تاثیر میذاره

آفرین خیلی درست میگید👌

با حرف بقیه چیکار میکنی؟از این لحاظ‌که‌ وای بچه هات چقدر شیطونم ،خونه‌ما نیا و اینا ،خونتون چند متره؟

عزیزم ممنونم که وقت میذارید، اگر حوصله داشتید میشه با جزییات بیشتر بگید که دقیقا چطور با همسرتون از پس شون برمی اومدید؟

بیشتر نیست ولی اگه تنها باشن زوم میکنیم روشون ولی چندتا باشن دیگه عادی میشه

کدوم شهر هستید و خونتون چند متره؟

و چند فرزندی باعث میشه بچه‌ها راحت تر مشکلاتشون رو حل کنن از سختی ها راحتتر بیرون بیان ،یکی هست همیشه که باهاش هم صحبت و همدم باشه،روابط اجتماعی بالاتری دارند استرس کمتری دارند،خلاقیت خیلی بالایی دارند،برای مثال الان پسر و دختر بزرگم ماشاءالله هرچی دوست داشته باشن درست میکنن خیلی از اسباب بازی هاشون رو خودشون می‌سازن و کیف میکنن بازی اختراع میکنن و نقاشی های خیلی قشنگی میکشن همه فکر میکنن رفتن کلاس در صورتی که اینطور نیست،به نظرم همه اینا برمیگرده به اینکه چنتا هستن و هم فکری و کمک به همدیگه دارن