تجربیات مادرانه

سلام

منم دوتا فرزند دارم.

البته دومی تازه به دنیا آمده..

حقیقت قبل بچه دار شدن همیشه میگفتم چهارتا رو حتما میارم.

اما بعد بچه اول و سختیایی که بهم تحمیل شد و‌ وضعیت جسمی و‌  روحی و ایداه ال های خودم دیگه تصمیمی بر فرزند اوری نداشتم..

من خیلی روحیه و‌جسم حساسی دارم..و از اونطرف هم طرفدار اینمم که باید خودمم به کارام برسم که با توجه به همه چیزایی که گفتم نمیشد.

ضمن اینکه من هدفم از بچه دار شدن اینکه تنها نباشن و‌همبازی باشن نبوده..هر بچه ای به نوبه خودش مهمه و به خاطر وجود خودش باید با به دنیا بزاره نه دیگران..

و یک‌ چیزی که برام مسئه است اینکه من از وابستگی میترسم

اینکخ ااان دوتا قلب ببرون من داره میرنه و من نفسم بهشون بنده برام ایجاد اصطراب میکنه. دلم گنده نیست حقیقت.

من با یه بچه بشدت پشیمونم خیلی زیاد

خیلی خسته و عصبیم میکنه

هنش نق نقو بشدت بدغذا بهانه گیر لجباز 

خودمم ک هیچی از عصاب و ارامشم نمونده روانیه کامل شدم ازدستش

بااینکه دمنوش و مدیتیشین واینکارا رو میکنم ولی اصلا اروم نیستم

بقول یکی از کاربرا میبینم همه بابچه هاشون کیف میکنن میرن سفر و تفریح حسرتش به دلم میمونه

هرجارفتم پشیمون برگشتم

نمونش امروز صبحانه نخورده ناهارجایی دعوت هستم

مطمئنم ک میخاد بی اعصاب بازی دربیاره و کوفتم کنه

رودربایستی ام دارم نمیتونم نرم

بخدا ازدستش هیچجا نمیرم و راضی نیستم کسی بیادخونمون

حتی باباشم خونه بودنی رومخی میشه دیگ چه برسه به مهمون

اه خسته ام خیلی

فدای شما😘

انشاءالله به امید خدا میتونی

من الان نزدیک ۲۷ سالمه

پسر بزرگم نزدیک ۹ سالشه،دخترم امسال میره کلاس اول😍،پسر دومم نزدیک ۴ سالشه و فنچمون هم ۷ ماهس 

تجربه که بخوام بگم نمیدونم از کجا شروع کنم😅

درسته زندگی با ۴ بچه سختی هایی داره ولی با یکم مدیریت و اخلاق خوش و کمی خونسردی میشه از پسش براومد ،من نمیگم مشکلی نداشتم چرا داشتم و هراز گاهی هم مشاوره رفتم،ولی به نظرم شیرینی ها و تجربه هایی که آدم به دست میاره خیلی بیشتر میچربه،این که بتونی یه بچه ی خلاق و پر از انرژی و درس خون به نظرم تربیت کنی خیلی شیرینه

من تمااام خودمو صرف بچه نکردم سعی کردم به خودمم برسم در کنار همه ی مسئولیت ها،مثلا کلاسای هنری زیاد میرم،باشگاه،کلاس خیاطی رفتم و الان خیلی از مانتو ها و شومیزهامو خودم میدوزم و لباس برای دخترام😍

و همیشه خداروشکر خونم مرتبه و تازه وقت استراحت هم زیاد دارم😅،شاید بگید سخته نمیشه ولی چرا میشه،تو هر خونه قانون هایی هست و تو خونه ماهم همینطور،به بچه‌ها مسئولیت میدم مثلا هر از گاهی از خواهر کوچیکشون مراقبت میکنن حتی پسرم میخوابوندش،تمیزی و مرتبی اتاقشون به عهده خودشون هست و...به نظر من به بچه باید از سن کم مسئولیت های کوچیک داد تا در آینده مسئولیت پذیری بالایی داشته باشه 

ادامه...

به طبع بچه‌ها دعوا و این چیزا دارن باهم من سعی میکنم زیاد تو مشاجره هاشون دخالت نکنم تا وقتی که به هم آسیبی نرسونن، چون بچه هستن و دلشون پاکه از یه طرف دعوا دارن از طرف دیگه خیلی زود دوباره باهم صمیمی میشن و بازی میکنن،اجازه میدم بهشون تو بالکن گل بازی کنن چون خیلی برای هوششون خوبه،بعضی وقتا یه چادر بزرگ پهن میکنیم و کاردستی درست میکنیم نقاشی میکشیم خمیر بازی میکنیم و...خیلی وقتا وقتی دارم خونه مرتب میکنم با ذوق میان میگن دستمال و شیشه پاک کن بده گردگیری کنیم منم تشویقشون میکنم و اونا خیلی دوست دارن،هرچند بعدش خودم باید همه جارو دستمال بکشم😅😂،جایی که میریم خیلی مواظب هم هستن و پسر بزرگم بهشون نکات ایمنی رو گوشزد میکنه😅

اووو دیگه خیلی چیزای دیگه نمیگنجه همه رو بنویسم ولی اگه بازم سوالی داشتید درخدمتم که تجربمو بگم

عزیزم حتما شما خیلی با نظم و مرتب هستید و دوست دارید همه کارهاتون به موقع و درست انجام بشه درسته؟

ببین من تجربه خودم اینه از وقتی بچه وارد زندگی میشه دیگه باید قید یه چیزایی رو برای مدت کوتاهی زد،اگه بخوایم همه چی مثل قبل باشه و بچمون خیلی متین و با ادب و باشخصیت باشه نمیشه طبیعتا، هر چیزی به موقعش،اگه بخوایم همه چیزو به بچه گوشزد کنیم اینو بخور این کارو نکن دست نزن و اینا...میریم رو مخ بچه و لجباز و یک دنده میشه ،و از طرف دیگه هم نباید لی لی به لالاش گذاشت خیلی چون بازم جواب نمیده ،به نظرم بچه تو دست ما پدر و مادرا مثل خمیر بازی هست هر جور خودمون فرمش بدیم و انعطافش بدیم همون جور بزرگ و تربیت میشه،پس یکم خونسرد باشیم،از یه اخلاق بدش شروع کنید و با آرامش روش کار کنید و بعد برید سراغ بعدی

موفق باشی دوست گلم زندگی خیلی کوتاهه سعی کن همیشه لبخند به لبت باشه 🥰🥰

حقیقتش این استرس و اضطراب رو من هم دارم ولی به نظرم نشان از علاقه زیاد هست من احساس میکنم با پسر بزرگم یه جورایی خودمم بزرگ شدم و خیلی بهش وابسته هستم یادمه روز اول مدرسش داشتم میمردم وقتی برگشتم خیلی گریه کردم ولی به مرور بهتر شدم،اصلا نمیتونم یکی از بچه‌هامو پیش کسی بذارم و برم به کاری برسم قلبم میاد تو دهنم از استرس

چقدر قشنگ

ببخشید

شما وقتی هنوز بچه نداشتید چطور بودید؟ مثلا اونموقع فکرمیکردید بتونید این شرایطو مدیریت کنید؟ 

آدم فعالی بودید؟ 

در کارهای خونه و امور شخصی منظم بودید؟

دقیقا

چقد پسر ۹ ساله تون رشد عقلیش جلوعه.

خونه اتون اپارتمانه؟

شما کانال ها و گروه استاد سلطانی رو دارید؟ برای بچه های زیر ۶ سال.

با اطرافیان صحبت کنید. بگید این راه خونواده ماست که روش اتفاق نظر داریم اگرم حرفی هست جلوی بچه ها نگید چون روشون اثر منفی میذاره و ممکنه باعث شه به این نتیجه برسیم که دیدارها رو محدود کنیم

اون موقع نه راستش فکرشم نمیکردم بتونم از پسش بر بیام(یکی از شروط همسرم داشتن ۴ فرزند بود)میگفتم وای نمیشه و فلان ولی خداروشکر چون همسرم بچه دوست هست خیلی کمکم بوده و هست از لحاظ روحی خیلی بهم روحیه میداد همش برام از خوبی های فرزند آوری و تربیت و ائمه و...میگفت،آدم فعالی بودم درسمم خوب بود و انشاءالله از سال بعد قصد ادامه تحصیل دارم و تو کلاسای مختلف هم شرکت میکردم،تو کارای خونه هم در حد وسواس نبودم ولی مرتب بودم

خداروشکر آره خیلی کمک دستمه وقتایی که شوهرم سرکاره،نه عزیز ویلایی،البته تا دوسال پیش آپارتمان بودیم 

نه گلم ندارم 

اگه دارید لینکشو بیزحمت بذارید

ما هم سالها توی خونه های 50-60متری بودیم،بچه هامون که دنیا اومدن هم روزای سختو دیدن هم روزهای شیرین رو.یاد گرفتن برای اهدافشون فکر کنند،فقط نشینند و غر بزنند.به نظرم سختی ها اگر درست مدیریت بشه با کمک مهارتهای درست تربیتی،تبدیل میشه به بهترین لحظه ها.

وقتی شرایطمون سخت بود سعی کردم به جای ایجاد حس ناامیدی با کمک کانال خانواده ی چند فرزندی خلاقیت بچه ها رو بالا ببرم و اعتقادشون به مهربونی خدا رو قوی تر کنم.

به دخترم میگفتم چی دوست داری به خدا بگو.میگفت یه خونه بریم که حیاط داشته باشه،اتاقمون بزرگتر باشه.البته ما هم پس انداز کردیم و شوهرم از مشاورین کار در زمینه ی ارتقای شغلش کمک گرفت،خدا روشکر الآن خونمون یه حیاط کوچک داره.فضای خونمون هم برای بازی بچه ها خداروشکر مناسب تره.همیشه بهش یاد میدم چه دارا بود چه ندار همیشه تلاش کنه و راضی باشه به چیزهایی که داره و خیلیها ندارن.اینطور اگر بزرگ شد و خانواده تشکیل داد،بهتر با شرایط سخت و آسان زندگی کنار میاد و مهمترین معیارش نمیشه پول.البته سعیم اینه که اینطور بشه،یقینا خودش هم مهمه و دوستانی که در آینده برای خودش انتخاب میکنند هم مهمند در تصمیم گیریهای زندگیش.

در کل خواستم بگم کسانیکه معتقدند بچه نباید کلا سختی بکشه،درست نیست.سختی ای که باعث رشد بچه بشه از هزاران امکاناتی که بچه رو راحت طلب و طلبکار بار بیاره بهتره.اینم نظری که از مطالعه و مشاوران آگاه بدست آوردم.

اینا همش به حرف قشنگ و راحتن

امروز رفتم مهمونی بخدا نمیدونی چه کارایی کرد یعنی برات تعریف کنم باورت نمیشه

دوسداشتم بمیرم ازدستش

چجوری اخلاق بدشو حل کنم؟