با لفظ محرومیت خیلی موافق نیستم، خب خیلی چیزها اون زمان عرف نبود و الان هم باوجود عرف شدن واقعا برای بچه ها ضرورتی نداره فقط چون مد شده والدین تهیه میکنن مثلا تبلت برای زیر سن دبستان واقعا چه ضرورتی داره؟ اما چون در یک فامیل از ده تا بچه هشت تاشون دارن، اون دوتا سرخورده میشن! این عرف رو هم خودمون ساختیم و البته با تک فرزندی بی ارتباط نیست👌 ماها همبازی زیاد داشتیم و حتی با همون آتاری های زمان خودمونم زیاد وقت نمیکردیم بازی کنیم...
راجع به موردی که مثال زدید هم باید بگم نمیشه موردی نظر کلی داد👌 وگرنه من چندین مورد از نزدیک دیدم که راحت بتونه حرفمو تایید کنه، واقعا یکی از دوستان من سه فرزند ۸، ۶ و ۲ ساله داره که با امکانات واقعا ساده ولی شاد بزرگ میشن، مثلا دوچرخه سواری میکنن، توی حموم با لگن اب بازیهای خلاقانه میکنن، مامانشون با آرد براشون خمیر درست میکنه و بازی میکنن، مرغ و خروس دارن و حسابی باهاشون سرگرم میشن و...
همچنین در همسایگی مون خانواده ای با سه فرزند داریم که چون خیلی دیر بچه دار شدند پدر بچه ها الان دبیر بازنشسته است، مادرشون هم خانه دار، سن فرزندانشون ۱۸، ۱۵ و ۱۳ هست، واقعا زندگی ساده و شادی دارن، مثلا فقط یک دستگاه کامپیوتر دارن و هرکدوم یک لپ تاپ ندارن! اصلا این کار ضرورتی نداره، بچه زیر سن دانشگاه چه نیازی به لپ تاپ داره که با کامپیوتر برطرف نشه؟ قرار نیست ۲۴ ساعت پای سیستم باشن! حالا اگر بخوام جزییات زندگیشون رو مثال بزنم خیلی زمان میبره، یا مثلا پیج پنج قلوهای قمی رو توی اینستا ببینید، پدرشون راننده تاکسیه و توی یک زیرزمین زندگی میکنن، کاملا توی پست هاشون معلومه که چطور با کمترین امکانات شاد هستن و از زندگی واقعا لذت میبرن، پدرشون هم واقعا در این زمینه خلاقه، همه چیز به دیدگاه انسانها برمیگرده، مثلا چرا دختر خانواده ای که مثال زدید باید از داشتن یک خانواده ی ۶ نفره خجالت بکشه؟؟؟! این رو عرف جامعه توی ذهنها فرومیکنه و من و شما هستیم که عرف رو میسازیم، البته یک سری امور هم در این باره بی تاثیر نیست میتونید تاپیک فرزندآوری منو بخونید