من یه تجربه دارم:
فرزند اولم دختره و دومی پسر.توی بارداری.یه کشو از کمد دخترمو با مشورت باهاش خالی کردیم که برا نی نی جدید باشه.لباسای بچه گیاشو که نو و تمیز بودن آوردم،کلی پوشید و بازی کرد و بعد گفتم فکر کنم اندازه ی نی نی بشه.خودش اگر راضی میشد میگفتم به سلیقه ی خودت بذار تو کشو اگر یه داداش خدا بهمون داد بهش بپوشونیم.البته اونایی که دخترونه بودن نمیذاشتیم مسلما.اگر هم لباسیلباس برا داداش میخریدیم با همراهی دخترم میذاشتیم توی کمد.
جالبه تا الآن بعضی چیزا رو که مثلا سوغاتی آوردن و حتی پسرونس اول با دخترم مشورت میکنم و میفهمه پسرونس،حتی گاهی میپوشه و وقتی میبینه براش کوچیکه یا میبینه واقعا مناسبش نیست میگه بذار برا داداش.البته هنوز هم که گاهی مثلا داداشش یه شلوارک قشنگ داره میره میپوشه یکم توی خونه و بعد هم عوض میکنه و مثلا فقط بهش میگم مامان مواظب لباس داداش باش،میخوایم بریم بیرون داشته باشه.
راستی نزدیک به دنیا اومدن داداشش رفتیم از طرف آبجی یه هدیه برا داداش بخریم،یه هدیه هم از طرف داداش برا آبجی خریده بودیم،موقعی که دخترم اولین بار داداششو دید هدیه ها رو دادیم.اونروز دخترم تو سن و سال دختر شما بود.داداششو گذاشتم روی پاش،بهش گفتم ببین چه نازه.نازش کن.بهش یاد دادم نی نی چون کوچیکه باید یواش دستش بزنی و مواظبش باشی.دونه دونه چشم و بینی و انگشتاشو بهش نشون دادم.خدا رو شکر خیلی راضی بودم.میخواستم حساس نشه و یوقت یواشکی یه کارای خطرناکی نکنه.شاید باورتون نشه ولی گاهی که خیلی دستم بند بود میگفتم آبجی حواست به داداش باشه چیز خطرناک دهنش نذاره.خداروشکر حسادت خاصی ایجاد نشد.
درسته سختیهایی داره ولی شیرینه اگر بتونیم با استفاده از مطالعه و تجربه و مهارت راهکارهای درستی رو به کار ببریم.
دعا کنید بتونم توی چالشهای جدیدی هم که برام پیش بیاد،راهکار پیدا کنم و بتونم کاربردیش کنم.