واژه حمد همان کلمه شکر است. در حدیثی آمده: روزی امام صادق(ع) از مسجد بیرون آمد دید مرکبش گم شده، فرمود: «اگر خداوند آن را به من برگرداند حق شکر او را به جا میآورم.»
طولی نکشید که مرکب پیدا شد و آن را نزد امام(ع) آوردند. آن حضرت فرمود: «الْحَمْدُ لِلَّهِ، شکر و سپاس مخصوص خدا است.» یکی از حاضران عرض کرد: «فدایت شوم، مگر نفرمودی که اگر مرکبم پیدا شود، حق شکر الهی را به جا میآورم؟»
امام صادق(ع) فرمود: «آیا از من نشنیدی که گفتم: الْحَمْدُ لِلَّهِ؟»[٧]
بنابراین حمد بیانگر شکر الهی در درجه عالی است.
امام(ع) در فراز فوق حمد و سپاسی را میطلبد که همراه شکر هر ستایشگر و هماهنگ با همه شاکران جهان هستی، جهانشمول و عمیق و گسترده باشد، آنگونه حمدی که تنها سزاوار مقام خدا و تنها موجب تقرّب خاص به خدا گردد.