سلام
من ۲۲ سالمه و از خیلی جهات مستقلم و به قول معروف از پس خودم برمیام اینو حتی مامانمم قبول داره
امااا اماااا خیلی خیلی کنترل گره میخاد من مثل یه بچه ۵ ساله به همه ی حرفاش گوش بدم و بی چون و چرا چشم بگم
اصلا برای استقلال فردی من و برادرم احترامی قائل نیست و حق انتخابی بهمون نمیده
کوچیکترین اعتراضی هم کنم (خیلی منطقی و مودبانه) میگه خیلی بی شعور و بی معرفتی و احترام نمیزاری
در صورتی که اصلا اینطور نیست و من بی احترامی نمیکنم
واقعا دیوونه شدم برا یه بیرون رفتن من کلی غر میزنه انقدددد غر میزنه که من کلا پشیمون میشم
از وقتی بچه بودم همینطور بود و اصلا اجازه نمیداد با همسنام ارتباط داشته باشم و بازی کنم حتی با این سنم بازم موقه بیرون رفتن و حرف زدن با دوستام خیلی بهم گیر میده
همین کاراش باعث شده خیلی عصبی و حساس بشم دارم افسرده میشم
به نظرش یه بچه خوب بچه ایه که هیچ وقت نه نیاره و همیشه بشینه تو خونه به در و دیوار نگاه کنه
خب الان من بزرگ شدم احتیاج دارم تو اجتماع باشم و با هم سنام ارتباط برقرار کنم اما اصلا اهمیتی نمیده باور کنید تمام دوستام باهام قطع رابطه کردن فکر میکنن من خیلی مغرورم که باهاشون رفت و امد ندارم
خیلی تو اینترنت درباره این رفتارش خوندم ،کتاب خوندم ؛مستقیم و غیر مستقیم سعی میکنم رفتار اشتباهشو بهش تذکر بدم ولی مشکل اینجاست که اصلا قبول نداره رفتارش اشتباهه
الان دقیقا کیو.گفتی
مادرتو.میگی؟
میخام ببینم کسی تجربه ای تو این مورد داره؟؟یا راه حلی داره؟😣
