من خیلی دلم شکسته یه چی بگید اروم شه

نه واقعا من به این داستان رسیدم! 

هر اتفاقی که تو زندگی میافته همه اش بدی نیست نصفش هم خوبیه!  مثلا همون کسی که اذیتت کرده باعث می شه بقیه عمرت ازش فاصله بگیری و بقیه عمرت صرف کارهای مفیدتر و آدم های با ارزش تر کنی!  

اون طرف قهر می کنه ولی تو آزاد می شی! اون طرف نیش می زنه ولی تو باطنش می شناسی و دیگه بهش تکیه نمی کنی دیگه زیاد طرفش نمی ری! دیگه براش هزینه نمی کنی!

اون طرف آزارت می ده ولی از طرف دیگه در آینده رابطه خوبی که می تونسته با نوه هاش داشته باشه رو از دست می ده!  دیگه نوه ای نیست که رو قبرش آب بریزه و براش فاتحه بخونه! 

اتفاقات بد باعث می شه آدم بزرگتر بشه و پخته تر بشه!

اتفاقا تو سختی هاست که آدم خدا رو پیدا می کنه و قدر خوبی های دیگران می دونه!  قدر همدلی و کمک افراد دیگه رو می فهمه!  می بینه تو سختی هاش کی کنارش موند و کی نمک به زخمش پاشید!  یاد می گیره برای بقیه زندگیش کنار کی باید باشه و از کی باید دوری کنه!

با همه وجود می فهمه که ظلم چقدر بده!!

خود خدا تو قران گفته 

آزار رسوندن از کشتن بدتره!

زندگی هم یک قصه است. احتمالا اول قصه زندگیت هستی و فصل اول کتاب قصه زندگی. سن و سالت لابد کمه و گرنه میدیدی همه زندگی قصه است.

فقط سعی کن خودت قصه زندگی ات را بنویسی.