هیچوقت ننویس

تو این مدت که اینجا بودم! یا قبلا هروقت مشکلى داشتم و تو ختم آ و دعاها تو از خدا خواستنام دنبال راه چاره بودم، همش دنبال این بودم که بخونم یکى اون راه رفته و به حاجت رسیده! دنبال خوندن این بودم که دلم آروم بگیره خدا جواب نیازمه یکى قبلا مثل من همین راه رفته و رسیده! راستش دقت کردم دیدم خیلیاى دیگه ام مثل منن! شاید صدتا تاپیک اینطورى شروع میشه که کیا با این ...به حاجت رسیدن؟! ما آدما خیلى عجله داریم ینى بیشتر از عجله داشتن اون دردى که داریم بعضى وقتا انقددد روح و قلبمون آزار میده که بى طاقت میشیم، این جور وقتا بدترین جاش اینه که تو قراره به حاجتت برسى ولى قرار نیست تو اون مدت دعا کردن نشونه اى ببینى! نمیدونم شاید خدا میخواد ببینه بنده ش که اون همه با همه جور نماز و دعا و قرآن و ... ادعاى بندگى میکنه واقعا چقد دلش قرص، چقد بهش اطمینان داره؟! چقد باورش داره که دروغ نمیگه! چقد این حرفش باور داره که تو قرآنش گفته تو بخواه من قدرت شو دارم بگم موجودباش و موجود بشه! خلاصه تو اون بى طاقتیامون وقتى میایم اینجور تاپیکارو میخونیم یه چیزى خیلى بده اینکه یه سریا اومدن گفتن این راه رفتن و نرسیدن... خیلییییى حس بدیه آدم به خداى خودشم شک کنه! خیلیییى بده که آدم تنها امیدشم دیگه نداشته باشه و ته دلش خالى شه اون لحظه! ازون بدتر ناراحتیه خداشه! که چقد راحت بنده ش دیگه با تمام جونش اطمینان نداره بهش... دوست خوبم، هیچوقت هیچ جاااا ننویس که از خدا حاجت نگرفتى، اون پست تو میمونه! یه سال بعد شاید ده سال دیگه تو به حاجتت برسى (که دیدم خودم صد نفر همینجا دیدم که مثلا بچه میخواستن و میگفتن از خدا خواستیم و نداد و اون پستشون واسه چند سال قبلشون بود ولى وقتى میرفتم تو صفحه شون میدیدم در مورد یه چیزى از بچه شون سوال پرسیدن! ) شاید بعد اون ده سال که تو یادت رفته باشه یه روزى اون حرف زدى و دارى با هدیه ى خدات خوشبختى میکنى ولى یه نفر اون بخونه و دلسرد شه و دیگه نرسه به اونى که میخواد...