عاشق هم بودیم ک ازدواج کردیم یعنی عشق بعد محرمیتمون وارد دلامون شد
همسرم مردیه ک اطرافیانم معتقدن من شانس آوردم ک باهام ازدواج کرده
من دوستش دارم و میدونم ک اونم داره ولی انگار لزوم دورشدن
رابطه هست
محبت هست
همکاری توکارهای خونه و...هست ولی کافی نیست
حواسش خیلی بهم نیست یا من اینطور فکرمیکنم
یا گوشی یا خواب یا کار
گوشیم چیز بدی نیست پیامهاش با دوستاش یا چک اینستاش
حس میکنیم شدیم دوتا همخونه
عاشقانه ب پسرم رسیدگی میکنیم اماانگار عشق فقط شده سهم پسرم از طرف هردوما
من خسته ام
عزیزم ،اینو به خیلی ها گفتم:
گاهی این بی مهری ها و بی توجهی ها،برای اینه که ما به خودمون بیایم.که برای هدف بزرگتری آفریده شدیم و محبت واقعی و عشق واقعی فقط برای خداست.
بزار یک ثابت رو تو دنیا برات بگم که خییییلی مهمه☝️ : رابطه ی خودتون رو با خدا اصلاح کنید تا خداوند هم رابطه ی شما رو با دیگران اصلاح کنه.
اصلاح رابطه با خداوند هم به اینه که عاشقش باشی و به دستوراتش عمل کنی.💜
زندگی واقعی ما هنوز شروع نشده.دنیا اساسا اِصالتی نداره،همه خبرها ،اون دنیاست.😇
تو اینطوری به موضوع نگاه کن که:همه ی این اتفاقات برای من چیده شده ،تا من به خودم بیام و دلم رو به دنیا نبندم.🤔
خلق را با تو بد و بدخو کند
تا تو را یکباره دل آن سو کند.
باور کن، اگه انسان همتش آخرتش باشه،دنیا ذلیلانه دنبالش میاد:این روایت از معصوم هست.✍
