عزیزم بعضی آدما بیمهرن بعضی آدما هم بروز نمیدن منم آدمیم که بروز نمیدم علاقم رو بخاطر این رفتارمم خیلی ضربه خوردم بهم انگ بی عاطفه بودن و مغرور بودن زدن
باز من یه زنم
بیشتر مردا هم همینن
بنظرم مشکلتون رو با پدرتون در میون بزارین بگین که ناراحتین
من در حالت عادی درونگرام ولی از بچگی به من عاطفه و عشق یاد داده نشده یعنی ندیدم واقعا ندیدم من اصلا نمیتونم اینکارو بکنم خواهرم ولی میکنه با اینکه بابام پسش میزنه بعضی وقتا ولی بازم میکنه ولی من غرورم زیاده نمیتونم ولی همون خواهرم یبار همسرم داشت موهای منو میبافت واقعا حسرت رو تو چشماش دیدم ک همسرمم دید و بهش گفت بدو بیا موهاتو ببافم خواهر من با شوهر من راحت تره تا بابام من به داییم خیلی راحتر ابراز احساسات میکنم تا بابام چون بابام بهم راه نمیده اصلا
پدر من بعضی وقتا خوبه بعضی وقتا بد
ولی موقعایی که بده از خوباش بیشتره برای همین بهش حس خاصی ندارم موقع هایی هم که بد اخلاق میشه حس تنفر بهش دارم
من همسرم انگار بابامه من راه میرم فقط قربون صدقم میره اصلا هم براش مهم نیس جلو غریبه و آشنا ولی منم خیلی دوسش دارم ولی منتها اصلا نمیتونم ابراز کنم یجور تابو شده برام یجور ترس ی جور غرور کاذب احمقانه شخصیت من دقیقا شبیه پگاه تو فیلم عاشقانه و گیسو دقیقا همون دوست دارم اطرافیانمو ولی نمیتونم بگم چون از بچگی یاد نگرفتم چون تو بچگی سرکوب شدم😑😑😑
بابای منم سرده خیلی زیاد انقد باهام رسمی برخورد میکنه هر کی ندونه فکر میکنه هفت پشت غریبه هست خودم زورکی میرم گردنش اویزون میشم راستش وقتی تو جمع میبوسمش گاهی خجالت میکشه و قرمز میشه وقتی میرم خونه بابام انقد آتیش میسوزونم که کفرش دربیاد حتی داداشمامو بغل میکنم میبوسم میبینم با اینکه هیچ عکس العملی انجام نمیده ولی چقد چشماش از شادی برق میزنه عاشق اون نگاهشم
من از بچگی خیلی بچه آرومی و مطیعی بودم الانم اگر خانوادم هر مشکلی داشته باشند همیشه کمکشونم ولی اونا هیچوقت اینکارو نکردن قبل از ازدواجم ک کلا عاطف ندیدم دروغ نگم مامانم چرا زیاد ولی انقدر سر هیچ و پوچ باهام دعوا میکرد و حتی کتک در صورتی ک من اصلا یک قدم کجم نداشتم بعدم که ازدواج کردم کلا بریده شدم ازشون شب ها روزهایی بود ک تو تب میسوختم و خبر داشتند ولی نیومدن پیشم میتونستن نیومدن ولی یعنی هیچی از من نمیدونند الان تنها کسی ک هر روز مدام بهم زنگ میزنه خواهرمه😪
ی مدت پیش روانشناس رفتم بهتر شدم اوایل که افتضاح بودم شوهرم از دستم گریه میکرد چون خودش واقعا عاشقمه یه چیز عجیب خودمم تحت فشار بودم نمیتونستم😑الان بهترم باهمه خوبم ولی با بابام هیچ وقت حرفی برای گفتن ندارم خیلی هیلی بی تفاوته خیلی عجیبه😑
بنظرم شما رودربایستی رو بزار کنار باهاشون با ملایمت حرف بزن و ناراحتی هات رو بگو شاید صحبت کردن نتیجه بده
حداقلش اینه اگه شرایط بهترم نشد حرف دلت زدی و پیش وجدان خودت شرمنده نیستی که بعدا بگی میشد باهاشون ارتباط داشته باشم ولی تلاش نکردم و دلت هم آروم میگیره
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
16 ثانیه پیش
17 ثانیه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های 2 روز گذشته
داغ ترین های تاپیک های امروز