دوستان من یک دوستی دارم که ۲۵ سالشه بعد ما حدودا ۷ ساله که با هم دوستیم و تقریبا صمیمی شدیم و این دوسته من میاد یکسری از مشکلاتش رو گاهی به من میگه.
دوستم پدرش چند ساله که فوت کرده و با مادرش تنها با هم زندگی میکنند.
بعد کلا خیلی هم اشنا و فامیل ندارن ینی اصلا با کسی رفت و امد ندارن.
بعد این دوسته من یه مقدار افسرده شده و مادرش هم چند بار با مادره من تلفنی صحبت کرد ، میگفت شکیبا (دوست من) خیلی بی حوصلس همش.
بعد اینم باید بگم که این دوست من یه برادر هم داره که برادرش بنابدلایلی اصلا با اینا زندگی نمیکنه و خونه مادربزرگ مادریشون زندگی میکنه.
و برادرش هم اصلا هیچوقت نه تلفن میزنه نه میاد به اینا سر بزنه.
به نظر شما ادم اگر در چنین شرایطی زندگی کنه مثلا روحیش داغون نمیشه ؟؟