۱۰۰ ساله دیگه هیچ کدوممون نیستیم . همه آدمهایی که اطرافت میبینی. همه باید بریم . پس بهش فکر نکن که تا کی هستی و چرا هستی. سعی کن خوش بگذرونی و از زندگی استفاده کنی.
از ۴۰ سال به بعد همه بدنمون تحلیل میره . استخونها پوک میشه. رگها میگیره . چشمها درست نمیبینه گوشها سنگین میشه . هزار جور درد میگیریم فرسوده میشیم . پس همون بهتر که دیگه اونموقع نباشیم و بریم