نمیدونم کیا کجا بهم زدن…!
یا چرا آدما انقده بد شدن؟!
انگار نه انگار یه وجدانیم هست!
که ازش انقد راحت میگذرن…
منم و یه دنیا زخم، روی تنم
واسه همه یه تابلوی قدغنم!
با یه فریاد غرق توی سکوت
تو خودم بی سر و صدا میشکنم
حال عجیبیه بارون و از پشت شیشه ی چشمای خودم
هر روز میبینم…
چه حالی میشم وقتی بارون و از پشت شیشه چشمای خودم
میشینم و میبینم میشکنم!
