تو بازی های گروهی من آخرین نفر انتخاب می شدم
تو مدرسه
تو کوچه
یا هر جای دیگه، هیچوقت زیاد برام مهم نبود یعنی مجبور نبودم راجع بهش فکر کنم، فکر می کردم خودم تنهایی از پس کارا برمیام تا اینکه زمان شروع دانشگاه که دنبال خوابگاه می گشتم متوجه شدم عملا کسی نمی خواد با من هم اتاقی شه ...حدود چندهفته رو تنها گذروندم
خب چرا؟
الهیییی
می خواستم از پسش بربیام
ولی نمی فهمم چی باعث بازدارندگی بود..
می دونین؟
این پس زدنه
هییی پارسالم که مدرسه ها با بود همین برنامه ورداشتم کلا منم مثل تو تنهام تا وقتی به درس نیاز دارن میان سمتم🤧
چرا پَسِت میزدن؟
ازین به بعدم بهش فکر نکن
دوتا حالت کلی داره.وقتی نمیپذیرنت یا کم هوشی و سرگرم کننده نیستی
یا باهوشی و آدما نمیتونن کنار تو اون کسی باشن که دلشون میخواد.تو اونجوری که از نظراتت برمیاد اون باهوشه هستی
این مردمو به حال خودشون بزار.تو حتی از پشت یه کاربری هم دوست داشتنی هستی.آدم باید کور باشه که انرژی و مهر تورو نبینه
میدونی که منم تجربه ی مشابه داشتم...
فقط برات یه آرزو میکنم.اگه قراره احساسات و داراییهات و باقی زندگیتو با یه آدم شریک بشی
اون آدم لایق باشه.و شبیه خودت.
