فهم نوشت ۶

چه قدر خوب میشد اگر غم هم مانند شادی لحظه ای دست از جان ما برمیداشت و ما را با شادی مطلق تنها میگذاشت . این غم چیست که در خنده های از ته دلمان، در روزهای خوبمان ،در اتفاقات قشنگمان باز هم با جان ما گره خورده چه کسی گفته ما تنهاییم ؟ ما با غم هایمان زندگی میکنیم . این لعنتی عجب موجود غیر قابل تحملیست . نه میتوان با آن رفیق شد و نه میتوان از دستش خلاصش شد . حتم دارم با مرگمان هم خاتمه نمی یابد . به قول هاینریش بل (همه چیز میتواند مرا خوشحال کند، اما هیچ چیز نمیتواند غم مرا ببرد...).