من 5 ساله
هیچی جواب نمیده
باید بشی مثل خودشون دیگه هی تو گوشش بخونی😁خیلی سخته پیر میشیم تا اینا بفهمن چی به چیه
البته خب اون تصور بد و پلیدی که از عروس داشت تا حدی رفع شده
ولی واقعا جادوشون میکنن
من مادر شوهرم دائم زندگی همه رو تفرقه میندازه خیلیم کاراش تابلوئه نمیدونم چجوری بچه هاشون نمیفهمن
وای خدای بزرگ
مگه بچه است ک نگرانش باشن؟
اگه بچه است اشتباه کردن واسش زن گرفتن و دختر مردمم بدبخت کردن
مرد گنده نگرانی لازم داره؟
لطفا یکم مطالعه کنید
اون مرد چطور میخواد تکیه گاه همسرش و فرزندانش باشه وقتی هنوز بچه ننه است؟
دخترشون مجرده عزیزم....من مشکلی ندارم بیان چون بهرحال خونه ی پسرشونه اما کل کارای مهمونی با منه ۱۰نفرن اونا برام سخته منم بعد ۶ماه باردارشدم الان سرگیجه دارم و بی میلم ب غذا اینام جدیدا فتوا دادن ک بریم از این ب بعد😞نمیدونم با خودشون چی فک میکنن خدایی مامانم نمیاد خونمون اما اگ بیاد خودش کارا رو میکنه چون میدونه چ حالی دارم
نه ببین بستگی داره چجوری بگی
به نظرم از مادرشوهرد اینا یاد بگیر
ببین اونا چجوری میگن که تاثیر میزاره تو هم همونجوری بگو
مادر بدبختم که هیچوقت حرفاش رو پدرم تاثیر نداشت خب معلومه منم بلد نیستم
الان از روش مادر شوهر و خواهر شوهر استفاده میکنم دیگه ببین شوهر من یه سادگی داره یمی الکی از خودش تعریف کنه این به عقلش رجوع نمیکنه من اوایل حرص میخوردم که چرا عیب اونا رو نمیبینه عیب منو میبینه حالا فهمیدم منم هی باید بیخودی از خودم تعریف کنم نه اینکه بخوام بد کسی رو بگم وقتی حسابی سرش از خوبی هام پر بشه بعد منم مثل اونا میشم مرجع تقلیدش بعد هر کی رو بگم فلانی بده چشم بسته قبول میکته
اما هنوز خیلی مونده تا اون موقع
عزیزم خب اوناهم یه جایی اشتباه دارن نگفتم بی تقصیرن شما تو این موارد یه لبخند بزنید و اصلا جواب ندید لباساتون هم خودتون بخرید و هیچ وقت از سلیقه تون یا خودتون جلوی بقیه بد نگید اعتماد به نفستون رو بالا ببرید
اره من کلا لبخند میزنم چیزی نمیگم شوهرم تو این زمینه ها پشت منه حتی بحثم کرده با مادرش.اما مادرش انگار با من دشمنه بدش میاد ک پسرش هوای منو داره چون رک بهم گفته ک چیکا کردی ب حرفت گوش میده خوشبحالت ب حرف من ک نی و فلان در خونشونو تق بست رومون....من ک کارخودمو میکنم اما ب اونا لبخند میزنم فقط
حس غریزی مادرانه واسه حمایت و از خودگذشتگی واسه بچه هاست
واسه نوزاد
وقتی بچه بزرگ شد باید بره پی زندگیش
نه این همه وابستگی احساسی ک شما ازش دم میزنید
وقتی میگن از همون ۱۸ ماهگی جای خواب بچه رو جدا کنید ک استارت استقلالشو بزنید یعنی چی؟
حالا شما حساب کن مردی با سن(مثلا) بالای ۲۵ هنوز مادرش پیگیر کاراشه و میخواد چک کنه ببینه شاد هست یاخیر
خوشبخت هست یا خیر
و.....
پس استقلال کجا رفت؟
گیرم طرز فکر پسر با مادر یکی نباشه
انتخابها یکی نباشه
پسر با مدل زنش حال کنه
ولی مادر صلاح بدونه ک این زن زندگی نیست
خب ب قول شما مادره دیگه.نگرانه دیگه
حالا تکلیف این زندگی چی میشه ؟؟؟؟
تفکر# لطفا
