این نور آهسته اول صبح،
این ردّ قطرههای بارون شب قبل روی شیشه،
این پرواز برگهای زرد توی باد؛
همین تصویرِ سادهی «بودن» رو
با قهوه اول صبح سر میکشم
که «زندگی» با همه رنجها و غمها
و دلشکستگیها، قشنگترین دارایی انسانه
و یادمون میره که لابلای روزمرگیها
و شلوغیها و حواسپرتیها
داره از دستمون سُر میخوره
.