تشنج چیست؟
این بیماری نوعی مشکل عصبی است و هنگامی رخ می دهد که فعالیت الکتریکی طبیعی مغز، به طور ناگهانی مختل شود. ترشحات سریع در مغز باعث تغییرات ناگهانی هوشیاری، فعالیت های حرکتی یا رفتاری می شود. معمولاً در عرض چند دقیقه خود به خود متوقف می شود و بندرت میتواند تهدید کننده باشد. این بیماری در هر نژاد و سنی دیده می شود اما میزان بروز آن در بیماران مبتلا به MPS بیشتر است. علائم، دفعات و شدت آن در افراد مختلف متفاوت است که میتواند به دلایل زیادی مانند عفونت، ضربه به سر، تومور مغزی و مسمومیت رخ دهد. در MPS ، علت آن عصبی است. این بیماری معمولاً از عوارض MPS شدید است. تقریباً نیمی از بیماران مبتلا به MPS در اواخر دوره، تشنج دارند.
انواع حملات تشنج
حملات به طور کلی به دو گروه عمومی و جزئی (کانونی) تقسیم می شوند. در تشنج جزئی، فعالیت الکتریکی غیرطبیعی در ناحیه محدودی از مغز شروع میشود، بسته به قدرت و سرعت انتشار تخلیه الکتریکی، میتواند در آن ناحیه بماند یا به مناطق مجاور یا مناطق دورتر گسترش یابد. در چنین حملاتی، کل مغز تحت تأثیر قرار نمی گیرد. در تشنجهای عمومی، فعالیت الکتریکی از ابتدا یا همزمان همه مناطق مغز را تحت تأثیر قرار می دهد یا مانند حملات جزئی، از یك منطقه محدود شروع میشود و با گسترش در سایر مناطق مغز، به حالت کلی تعمیم می یابد (به این نوع تشنجها، تعمیم یافته ثانویه گفته میشود)
تشخیص تشنج های جزئی و عمومی، معمولا با معاینه فیزیکی و عصبی، شرح حال دقیق پزشکی، آزمایشات آزمایشگاهی، الکتروانسفالوگرافی ( EEG )، توموگرافی کامپیوتری و تصویربرداری مغناطیسی، انجام میشود. هیچ درمانی برای این بیماری وجود ندارد. هدف، کنترل حملات و کاهش شدت آنها است. در درمان از داروهای ضدتشنج با توجه به نوع حملات استفاده میشود.
هنگام بروز تشنج چه باید کرد؟
در هنگام بروز حمله، تلاش برای وارد کردن انگشت، قاشق بین دندان ها برای باز کردن دهان بیمار یا فشار دادن آن برای جلوگیری از انقباضات، ممکن است به بیمار آسیب برساند. در شرایط عادی، حمله به طور خودکار طی 1 – 2 دقیقه پایان می یابد. اگر حمله در این دوره به پایان نرسد، بیمار باید قطعاً به بیمارستان منتقل شود. هنگام بروز حملات اقدامات احتیاطی برای جلوگیری از آسیب رساندن عوامل محیطی به بیمار انجام شود. اگر جسم تیز یا سختی وجود داشته باشد که در مواردی مانند زمین خوردن و انقباض در هنگام حمله، به بیمار آسیب برساند، باید بیمار را از این خطر دور کرد.
در صورت بروز بحران، باید لباس محکم بسته شده بیمار را، شل کنید تا بیمار بتواند نفس راحتی بکشد. بوییدن پیاز، ادکلن و غیره برای بیمار، به درمان حملات کمکی نمی کند. نگه داشتن دست و پاهای بیمار متشنج، توسط اطرافیان، تلاش برای کنترل آنها، ممکن است باعث مشکلاتی مانند دررفتگی شانه شود. فرد ممکن است پس از بهبودی احساس خستگی کند و به طور موقت بیهوش شود. بنابراین باید مدتی استراحت کند.
بیشتر بخوانید: روش های درمانی تشنج
