سلام
من و نامزدم دیگه ابراز عشق و علاقه امون از حد پیام و صحبت های تلفنی گذشته و دوست داریم که همیشه کنار همدیگه باشیم . به خاطر محدودیت ها و سختگیری های که داداشم و بابام برامون ایجاد کردند اصلا نمیتونیم که همدیگه رو به غیر از مهمونی های رسمی ببینیم . برای اینکه پول رهن خونه ای که مد نظرمونه و همچنین هزینه های ماه عسل و ... آماده بشه باید چند ماه دیگه صبر کنیم . اما من نمیتونم که دیگه این دوری رو تحمل کنم و دوست دارم که هر چه زودتر کنار نامزدم باشم و دیگه از این صحبت های تلفنی و پیام دادن ها خسته شدم .
امشب به نامزدم گفتم که من دوست دارم هر چه زودتر زندگیمون رو شروع کنیم اما مثل همیشه بهم گفت که فقط چند ماه بهم فرصت بده ، وقتی که دید من ناراحت شدم ، پیشنهادی بهم داد که میخواستم نظر شما رو راجع به این پیشنهادش بدونم ؟
بهم گفت که میتونیم عقد کنیم و این چند ماه رو تا میاد که خونه آماده بشه خونه خودشون و تو اتاق خودش زندگی مشترکمون رو شروع کنیم و بعد که خونه آماده شد بریم ماه عسل و بعدش هم دیگه بریم سر خونه زندگی خودمون .
این رو هم بگم که نامزدم خواهر نداره و خونشون فقط مامان و باباش که بازنشسته هستند زندگی میکنند و داداشش هم رفته سربازی .
به نظر شما این نوع شروع زندگی با توجه به اینکه من دیگه تحمل دوری نامزدم رو ندارم ، آبرومندانه و در شان من و نامزدم هست ؟
