جهان اینترنت باعث میشود
ما یکدیگر را تولید کنیم
بزایانیم
و دوباره از هستی ساقط کنیم
هر کامنتی همچون تولید مثل مگس
انبوهی از کامنتهای دیگر را تولید می کند
از ما خودنمایانی عبوس میسازد
که هر ازگاهی هم با مزه اییم
و اغلب اوقات وقیحیم
هیچ نقدی وجود ندارد
"تامل" به واکنش سریع و عصبی تغییر می یابد
انتخاب های واقعی جای خود را به
نظرخواهی های باسمه ای و بی محتوا می دهد
من در حسرت آن دوره ام
که هر لغتی
به باروتی می مانست
که جان را برای مدید مدتی به آتش میکشید
من در حسرت گذشته ایی هستم
که آدم حسابی می پرورانید
در فلسفه
در نقاشی
در شعر
در تحقیق
در ترجمه
دوست دارم اینجا بگویم
همه حرفهای قبلی ام را پس میگیرم
چرا که نوستالژی خوب است
اکنون باید بر پیر شدن و
مردن و
تمام شدن غول ها
گریست...
من در حسرت گذشته ایی هستم
که تفاخر
واقعیتی احساس شدنی بود
محسن# نامجو
