امروز با خود فکر کردم برخلاف باور عوام خوشبخت ترین انسان ها آن هایی نیستند که در حال زندگی میکنند .
گذشته و آینده هموار بر سر ذهن ما جدال میکنند و هر کدام در این جدال فائق آید بار خود را بر دوش ذهن ما میگذارد .
ذهن این غولی که در درون ما میتواند زندگی ما را تغییر دهد تنها به کولبری ساده مبدل میشود و همه ی انرژی های اعجاز انگیز خود را صرف کولبری میکند اگر عمر ما به پایان رسد و ببینیم ذهن ما تمام عمر کولبری میکرده و این همه انرژی بلا استفاده مانده چه احساسی پیدا میکنید؟
راستش را بخواهید برخلاف سخنرانان شارلاتان انگیزشی که پول مردم را به جیب میزنند من میگویم این کولبری چندان هم بد نیست ! اگر گریزی به گذشته ی خود نزنیم و از اشتباهات درس نگیریم دنیا ما را در شرایطی قرار میدهد که باز هم آن اشتباهات را تکرار کنیم ! گاهی گذشته و آینده سوخت ما برای پیمودن ادامه ی مسیرند من فکر میکنم خوشبخت ترین افراد آن هایی هستند که تعادل بین گذشته و حال و آینده را بلدند.
