علائم آخرالزمان چیاس؟

به آن خدايى كه جانم به دست او است، اى سلمان در آن هنگام سرپرستى و ولايت مسلمانان را امراى جور به دست مى‏گيرند امرايى كه وزرايى فاسق و سرشناسانى ستمگر و امنايى خائن دارند.[...] در اين موقع منكر، معروف، و معروف، منكر مى‏شود، خائن امين قلمداد مى‏گردد و امين خيانت مى‏كند، دروغگو تصديق مى‏شود و راستگو تكذيب مى‏گردد.[...] در آن روزگار زنان به امارت مى‏رسند و كنيزان طرف مشورت قرار مى‏گيرند و كودكان بر فراز منبر مى‏روند و دروغ نوعى زرنگى و زكات خسارت، و خوردن بيت المال نوعى غنيمت شمرده شود، مرد به پدر و مادرش جفا ولى به دوستش نيكى مى‏نمايد و ستاره دنباله دار طلوع مى‏كند[...]در اين موقع زن با شوهرش در تجارت شركت كند و باران در فصلش نيامده بلكه در گرماى تابستان مى‏بارد و افراد كريم سخت خشمگين مى‏گردند، مرد فقير تحقير مى‏شود، در اين هنگام بازارها به هم نزديك مى‏شوند وقتى يكى مى‏گويد:" من چيزى نفروختم" و آن ديگرى مى‏گويد:" من سودى نبرده‏ام" طورى مى‏گويند كه هر شنونده مى‏فهمد دارد به خدا بد و بيراه مى‏گويد.[...] در اين هنگام اقوامى بر آنان مسلط مى‏شوند كه اگر لب بجنبانند كشته مى‏شوند و اگر چيزى نگويند دشمنان همه چيزشان را مباح و براى خود حلال مى‏كنند تا با بيت المالشان كيسه‏هاى خود را پر كنند و به ناموسشان تجاوز نموده، خونشان را بريزند و دلهاشان را پر از وحشت و رعب كنند و در آن روز مؤمنين را جز در حال ترس و وحشت و رعب و رهبت نمى‏بينى. سلمان عرضه داشت[...] در اين هنگام چيزى از مشرق مى‏آورند و چيزى از مغرب تا امت اسلام را سرپرستى كنند، در آن روز واى به حال ناتوانان امت من، از شر شرقى و غربى‏ها و واى به حال آن شرقيان و غربيان از عذاب خدا، آرى نه صغيرى را رحم مى‏كنند و نه پاس حرمت كبيرى را دارند و نه از هيچ مقصرى عفو مى‏كنند، اخبارشان همه فحش و ناسزا است، جثه آنان جثه و بدن آدميان است ولى دلهاشان دلهاى شياطين.[...]در اين هنگام مردان به مردان اكتفاء مى‏كنند و زنان به زنان و همانطورى كه پدر و اهل خانواده نسبت به دختر غيرت به خرج مى‏دهند نسبت به پسر نيز غيرت به خرج مى‏دهند، مردان به زنان شبيه مى‏شوند و زنان به مردان و زنان بر مركب‏ها سوار مى‏شوند كه از طرف امت من لعنت خدا بر آنان باد. سلمان از در تعجب باز پرسيد: يا رسول اللَّه آيا چنين وضعى پيش مى‏آيد؟ فرمود: آرى به آن خدايى كه جانم به دست او است اى سلمان، در اين هنگام مساجد طلا كارى و زينت مى‏شود آن چنان كه كليساها و معبد يهوديان زينت مى‏شود، قرآنها به زيور آلات آرايش و مغازه‏ها بلند وصف‏ها طولانى مى‏شود اما با دلهايى كه نسبت به هم خشمگين است و زبان‏هايى كه هر يك براى خود منطقى دارد[...]در آن روز مردان و پسران امت من با طلا خود را مى‏آرايند و حرير و ديبا مى‏پوشند و پوست پلنگ كالاى خريد و فروش مى‏گردد. در آن روز ربا همه جا را مى‏گيرد و يك عمل آشكار مى‏شود و معاملات با غيبت و رشوه انجام مى‏شود و دين خوار و دنيا بلند مرتبه مى‏شود. در اين هنگام طلاق زياد مى‏شود و هيچ حدى جارى نمى‏گردد و البته خداى تعالى از اين بابت هرگز متضرر نمى‏شود. در اين زمان كنيزان آوازه‏خوان و نوازنده پيدا مى‏شوند و اشرار امت من بر امت، ولايت و حكومت مى‏كند. اى سلمان در اين موقع اغنياى امت من صرفا به منظور گردش و تفريح به حج مى‏روند و طبقه متوسط براى تجارت و فقرا به منظور خودنمايى و ريا حج مى‏روند، در اين هنگام است كه اقوامى قرآن را براى غير خدا مى‏آموزند و آن را نوعى مزمار و آلت موسيقى اتخاذ مى‏كنند، اقوامى ديگر به تعلم فقه اسلامى مى‏پردازند اما براى غير خدا در آن روزگار زنا زادگان زياد مى‏شوند با قرآن آوازه‏خوانى مى‏كنند و بر سر دنيا سر و دست مى‏شكنند. اى سلمان اين وقتى است كه حرمت‏ها و قرق‏ها شكسته شود و مردم عالما و عامدا در پى ارتكاب گناه باشند و اشرار بر اخيار مسلط شوند، دروغ فاش و بى پرده و لجاجت‏ها ظاهر گردد و فقرا فقر خود را علنى كنند، مردم در لباس به يكديگر مباهات كنند و باران در غير فصل ببارد و مردم شطرنج و نرد و موسيقى را كارى پسنديده بشمارند و در مقابل امر به معروف و نهى از منكر را عملى نكوهيده بدانند تا آنجا كه يك فرد با ايمان ذليل‏ترين و منفورترين فرد امت شود و قاريان عابدان را ملامت كنند و عابدان قاريان را اين مردمند كه در ملكوت آسمانها رجس و نجس ناميده مى‏شوند. اى سلمان در اين هنگام است كه توانگر هيچ دلواپسى جز فقير شدن ندارد، حتى يك سائل در طول يك هفته يعنى بين دو جمعه سؤال مى‏كند و احدى نيست كه چيزى در دست او بگذارد. سلمان پرسيد: يا رسول اللَّه آيا چنين روزگارى خواهد رسيد؟ فرمود: آرى به آن خدايى كه جانم در دست او است اى سلمان در اين زمان رويبضة تكلم مى‏كنند، پرسيد: يا رسول اللَّه پدر و مادرم فداى تو، رويبضه چيست؟ فرمود: چيزى و كسى به سخن در مى‏آيد و در امور عامه سخن مى‏گويد كه هرگز سخن نمى‏گفت، در اين هنگام است كه مردم، ديگر زياد زنده نمى‏مانند ناگهان زمين نعره‏اى مى‏كشد و هر قومى چنين مى‏پندارد كه زمين تنها در ناحيه او نعره كشيد بعد تا هر زمانى كه خدا بخواهد هم چنان مى‏مانند و سپس واژگونه مى‏شوند و زمين هر چه در دل دارد بيرون مى‏ريزد- و خود آن جناب فرمود: يعنى طلا و نقره را- آن گاه با دست خود به ستونهايى كه در آنجا بود اشاره نموده و فرمود مثل اين، ولى در آن روز ديگر نه طلايى فائده دارد و نه نقره‏اى. بحار الأنوار، علامه مجلسي ، ج 6 ، ص