دبیرستان که بودم خیلی آرزوها داشتم ۲۷ سالگی خودم رو تو اوج فعالیت و موفقیت تصور میکردم دوستای صمیمیم هم برای آیندشون رویا و آرزو داشتن ولی هیچکدوممون هیچی نشدیم ، نشستیم خونه
سرنوشت بیشتر دخترهای فامیل هم همین شد با مدرک نشستن خونه
هی خِدا....
شماها چی به آرزوهاتون رسیدید ؟جایی که توش هستید رو دوست دارید ؟از خونه دار بودنتون راضی هستین ؟