دبیرستان که بودم خیلی آرزوها داشتم ۲۷ سالگی خودم رو تو اوج فعالیت و موفقیت تصور میکردم دوستای صمیمیم هم برای آیندشون رویا و آرزو داشتن ولی هیچکدوممون هیچی نشدیم ، نشستیم خونه
سرنوشت بیشتر دخترهای فامیل هم همین شد با مدرک نشستن خونه
هی خِدا....
شماها چی به آرزوهاتون رسیدید ؟جایی که توش هستید رو دوست دارید ؟از خونه دار بودنتون راضی هستین ؟
آرزوها زیاد ولی دریغ.....
نرسیدم به آرزوهام ولی از صفر شروع میکنم
اصلا دنیا باهام لجه منن ب اون
نه😕من عین تو هیچی نشدم هیچی اااا ی آدم بیخود و بی هدفت حتی دیگ یادم. نمیاد آرزو داشتم نداشتم الان ی هدف کوچیکم ندارم برا خودم از صبح مثل ی ربات کارای تکراری میکنم😩
منم اون چیزی ک میخواستم نشد الان خانه دارم ولی فهمیدم حال خوب و خوشبختی رو همیشه و در هر شرایطی میشه داشت نه لزوما با اون چیزی که خودمون فکر میکنیم
این به جایی رسبدن رو کی تو دهن ما انداخت؟
لذت ببر بابا
مثل من نباشید
شغل فقط پزشکی پرستاری معلمی وسلام شد تمام ما پخی نشدیم
منم یچی دیگه فک میکردم ولی یچی دیگه شد همیشه نمیشه اونی که میخای بشه چون خیلی چیزا ب شرایط بستگی داره... ولی الان خداروشکر میکنم چون از رشتم راضیم
منم هیییییچ استعداد و مهارتی ندارم
از اولم از شاغل بودن خیلی خوشم نمیومد بنابراین از خونه داریم راضی ام
ولی دوست داشتم حداقل خیاطی بلد بودم
از الانم راضی نیستم میتونست بهتر باشه
منم به هیج جا نرسیدم تو خونه بچه بزرگ میکنم و اخلاق کند شوهر تحمل میکنم
