اين روزا تمام فكرم جدايي از همسرمه . ١ساله ازدواج كردم . تنها دليلي كه تو اين ١سال منو تو زندگي نگه داشته وابستگيه و دوست داشتنه اونم (٥٠٪) . تو رابطه ي ما احترام و حرمت وجود نداره . دوستاي عزيزم شما اگه تو رابطتتون تحقير شده باشين و بدترين فحشا رو از همسرتون شنيده باشين (چه تنها چه جلو دوستامون) چيكار ميكنين؟ ميمونين يا ميرين؟ حالش خوب باشه قربون صدقم ميره و محبت ميكنه ولي ديگه به چشمم نمياد و حرفا و بي احترامياش هيچوقت از يادم نميره و برام كينه شده
سعی میکنم با خونسردی و آرامش شرمندش کنم
یک ساله اینجوری شدید سالهای دیگه چجوری میشید این رابطه اگه از پایه و اساس درست نشه دیگه فایده ای نداره
سال اول معمولا زن و شوهرا باهم چالش دارن زمان بده کم کم اوکی میشید
هیچ وقت فراموش نمی شه
از نظرم هر چی گفت سکوت کن بزار فقط تا یه مدت صدای خودشو بشنوه
اگر واقعا به این نتیجه رسیدی همینکارو کن زندگی فقط به دوست داشتن نیس
مشکل شما اینه که حرف نمیزنی مشکلاتت رو بهش بگو غم ها و ناراحتی هاتو اصلا از واکنشش نترس فقط نریز تو خودت که غمباد بگیری حرفات و با داد و فریاد نزن ولی یواش یواش شروع کن به گفتن نیاز هات چه روحی یا مسائل دیگه باید جراتمند باشی خانومی به خودت به عنوان بهترین آدم دنیا نگاه کن خودت رو دوست داشته باش اعتماد بنفس داشته باش توی همه زندگی ها دعوا و مشکل هست فکر نکن تنهایی اما نوع برخورد با مشکل هست که میتونه یا مشکلت رو حل کنه یا مشکل رو بزرگتر کنه.بعد تا پنج سال اول اختلاف زیاد هست ولی بعدش زندگی آروم تر میشه و میفته رو روال
ارسال نظر شما
جدیدترین تاپیک های 2 روز گذشته
تاپیک های به روز شده
1 دقیقه پیش
پربازدیدترین تاپیک های امروز
داغ ترین های تاپیک های امروز