حال روحیم افتضاحه
چهار ماه ب خاطر بارداریم خونه پدرم بودم خونه خودم ی شهر دیگست بعد از زایمانم قرار بود برم خونه خودم همه مخالفن شوهرمم میگه بچه کوچیکه یکم دیگه وایسا
خسته شدم اشتها کمه مغزم درگیره فقط دلم میخواد گریه کنم دلم میخواد برم خونه خودم شوهرمم عین خیالش نیست من چقد سختمه اینجا
بزن تو دهنش برو
بهش خوش گذشته انگار
برو یعنی میخواد بیرونت کنه
منم مثل تو بارداری سختی داشتم رفتم خونه بابام بعد شوهرم پیام میداد ک یعنی تو میخوای بیای با بچه کوچیک سختمون نمیشه؟
گفتم فدای سرم ک سختت میشه سختی بچه ی تو رو کی باید بکشه؟
هرچند بچم بیچاره هم خیلی اروم بود
ولی انگار به شوهرم خوش گذشته بود تنهایی
تو هم از من میشنوی محل نزار بگو پدرت یا برادرت ببرنت چون خیلی عذاب اوره برات ادم دوس داره با بچش تو خونه خودش باشه پدر و مادر تخم چشمن ولی ادم بعد ازدواج دیگه اونجا رو برا موندن طولانی نمیتونه تحمل کنه
