زندگیتون

گفتنش آسونه دیگه اعتمادی نمونده حرمتی نمونده من دیگه نمیتونم بهش محبت کنم همش عصبیم ب جان بچم بعضی وقتا انقدر میزنم تو سرم انقدر جیغ میزنم تا از حال میرم میوفتم ی گوشه انقدر گریه میکنم تا آرووم شم مشکل اعصاب گرفتم چشمام ضعیف شده   تا ی چی میشه بدنم شرو میکنه ب لرزیدن همش فک مردن دارم 

عزیزم با خودت لج کردی اونا ک ضربه ای نخوردن باید میرفتی 

پدر مادر شما اگر ادمای خوب و دلسوزی بودن یک بچه ک تازه چند روزه از پریود اولش میگذره رو شوهر نمیدادن 

حتی اگه شما چیزی نگفتی در این باره.

بچه۱۳ساله نهایت بتونه تو بازیا عروس بشه

ن تو عالم واقعیت 

پدرمادرتون با تصمیمی ک سر زندگی شما گرفتن 

این بلارو سرتون اوردن 

دلیلشم گفتم بهتون.

شما تنها چیزی ک میتونه حالتو خوب کنه اینه ک زمان برگرده عقب 

تو ۱۳ سالگی خاله بازیاتو کنی 

عروسک بازیاتو کنی 

شور و شوق و شر و شیطنتتو تخلیه کنی 

بعد بیای بیای بیای تا ب سن الانت برسی 

اون موقست ک دیگه شاید این حالاتو نداشته باشی 

ولی حیف ک زمان دنده عقب نداره 

کاش واقعا پدرمادرشدن کنکور داشت

واقعا

کاش مملکت قانون داشت که اگر همچین مواردی بود و پدر مادر های نا آگاه داشتن این خیانت در حق کودکشون میکردن حداقل قانونی وجود داشت که مانع بشه ، جامعه ما همه چی دست به دست هم داده   

میتونم بپرسم همسرتون چند سالشه

الان گفتن این حرفا چه دردیو دوا میکنه از این خانوم ؟